Istırap insanoğlu için gündelik ekmek, ölümse sadece bir kaderdi, ikisinden de kaçılamazdı. Asıl dava, derin bir şekilde yaşamak ve kendi kendisini gerçekleştirmek, ölümlü hayata şahsi bir çeşni vermekti.
Güvendiği değerleri ile baş başa kalsın da, ne olursa olsun.. Bu sükuneti, bu kendi kendisiyle baş başa kalmayı temin için her gün biraz daha yalnızlığına gömülüyordu.