Duygulara sahip olma hissini, o duygulardan daha yoğun yaşadım her zaman. Acı çekme konusundaki farkındalığımı, acının kendisinden daha acı verici buldum.
Başlangıçta duygularımın hayatı düşüncenin merkezine taşındı ve orada daha geniş bir duygusal hayat tecrübesine sahip oşdum.
Duyguya sığınak verdiğinde, düşünce duygunun kendisinden daha kaprisli hale geldiğinden hissettiklerimi yaşadığım bilinç düzeni, hissetme tutumımu günden güne daha yüzeysel ve iç gıdıklayıcı bir hale getirdi.
Bana ait olmayan izlenimlerle yaşıyorum, vazgeçişlerde tükeniyorum, kendim olma şeklimde bile hep başkasıyım.