“Yalancı!” Ama bu defa, kelime, ağzından biraz da tereddütle çıkmıştı. Her ne kadar böbreğini vereceğine inanmasa da, bir türlü emin olamıyordu. Çünkü o da, en az benim kadar, inanmak istemediğimiz ne varsa hepsinin de gerçek olduğunu biliyordu. Örneğin, bir zamanlar uğruna savaştığı halkının kendisini terk edeceğine inanmak istememişti, ancak gerçekleşen bu olmuştu. Ben de, annem tarafından diri diri gömülebilecek olmama inanmak istememiştim ama o da gerçekti. Dolayısıyla, cehennemin gerçek olma ihtimalinin, cennetin gerçek olma ihtimalinden kaç kat yüksek olduğunun farkındaydık.
Reklam
O havalandırmayı çalıştırmadım ya hani?.. Unutmamıştım aslında. Canım istememişti. Evden çıkıp da hangara kadar yürümek gözümde büyümüştü. Aslında sırf babama inat!.. “Kasada bir kişi kaldı” demişti. “Sabah erkenden kalk da, git havalandırmayı aç!” Uyandım tabii. Sabah, erkenden... Ama yataktan kalkmadım. Öylece durup tavana baktım. O bembeyaz tavana. Ve Cuma, inan bana, hiçbir şey o tavandan daha iğrenç olamaz! Ne şu insanların birbirlerine yaptıkları, ne de benim onlara yaptıklarım! Hiçbir şey o tavandan daha iğrenç değil.
Gittiğim yere kimse geç kalmıyordu. İstese de kalamıyordu. Çünkü nereye gideceğini bilen için geç kalmak yoktu. Zaten söz konusu olan, geç kalınabilen ya da erken gidilebilen bir yerse, yola çıkmaya bile değmezdi.
ihtimallerin heyecanına
Geçmişte yaşayan bir ben vardım. Başka da kimse yoktu. Hiçbir canlının ayak basmadığı o dehşet müzesinde tek başınaydım. Dehşet içinde... Çünkü ben de babam olmuştum! Bir Ahad olmuştum! Hatta ondan da beter...
Ama bir yandan da, blomma... Çiçek demek değil miydi?.. Çiçek... Cuma, o zaman! Felat! Cuma! Her ihtimale karşı, Cuma! Hayatın olağan akışına rağmen! Her şeye rağmen, Cuma! Ben Gazâ, Felat! Cuma! Beni öldürme! Cuma!
Puan vermedi·420 syf.·
47 günde okudu
·2023 7. kitabı
Reklam