Selcan demircan
@selcandmrcn
Anlaşılmaya değer bir kitap. Anlaşıldıktan sonra monoton ve ezbere bir yaşama sırt dönülecek, yüzünü yaşama dönecek bir kitap; 'Carpe Diem'i hayat felsefesi haline getirebilecek bir kitap. Alışılagelmiş geleneksel bir yaşam tarzının aksine, anı yaşamayı hayatı olağanüstüleştirmeyi öğütleyen bir kitap. Çünkü bu hayatta gelmişlikten sonra en büyük gerçek bu hayatı terkedişimiz olacaktır, şöyle ya da böyle bizi bekleyen bir ölüm hakikati var, bizden bir şeyler bekleyenlerin de böyle bir hakikati var, herkes için kaçınılmaz bir gerçeklikken ölüm, bu yaşam ancak insanın kendi elleriyle şekillendirilmeli-gerçekleştirmeli. Neden okumak değil de anlamak diye diretiyorum; eğer okursan, sadece böyle bir karaktere imrenebilirsin, ötesine geçmez -geçmesi çok ender rastlanan bir durum olur-. Yok eğer anlarsan, gerek aile ebeveynlerin gerek eğitiminden sorumlu insanlar, en yakın çevren ve diğer tüm herkese karşı; senin kim olmak istediğini veya kim olmanı istediklerinin yerine, senin kim olduğunu gösterebilirsin. Burda şu soruları sorabiliriz;
Başarı bizden istenilen midir, bizim istediğimizdir?
Başarı-mız bizi mi mutlu etmelidir, bizden başarı bekleyenleri mi?
Kitap özetle şöyle; bir şeyleri idraktan sonra, hayata olan bakış açımız değişir ve çoğumuz bir Keating olmayı isteriz, çünkü Keating 'olmasını istediği kişidir' fakat, kimimiz bu yolda Neil gibi bir tercih vermek zorunda kalırız ve sonumuz da ona benzer, kimimiz Neil'in başından geçeni yedirememiş delilerden olur, kimimiz de hain-çiyan-çakal olur (bunlar hiç bitmez sanırsın Allah'ın emri), kimimiz çiyansevmeyenlerden olup, buna karşın yapmış olduklarımızdan bize bir son sunulur. Olay her ne kadar kara kuru bir defterle başlamış olsa da, hikaye öyle kuru kuru ilerlemiyor. Çok basit bir olay örgüsü olduğu halde, içeriği
Reklam
"Evrensel bir insanlık komedyası"
O kadar çok karakter gelip geçiyor ki ''Ölü Canlar'' temalı romanımızın içinde. Her biri apayrı ders. Biri başıboşluğun (domuz gibi yaşamanın) bedelini bizlere öğretiyor, diğeri çalışkanlığıyla (özellikle toprak konusunda) nasıl saygın bir insan olabileceğimizi öğretiyor. Her telden insan var. Bu haliyle didaktik bir eserdir Ölü Canlar. Yaşamın ta kendisidir.
Her kitap, döneminin zihniyetini yansıtır. Her kitap, yazıldığı çağın fotokobisi gibidir. Bir dönemi anlamak için o dönemde yazılmış kitaplar bizler için gideceğimiz ilk duraktır. 19. Yüzyıl Rusya'sı için de gideceğimiz ilk duraklardan birisi Gogol'dur. Okuyanlar mutlaka bilirler, Palto, Müfettiş, Burun gibi öyküleriyle zaten biz okurları buna kanıtlamıştır. Lâkin bu sefer bir romanla karşımıza çıkan Gogol, bu sefer derinlemesine bir biçimde çok ustaca hiciv yapıyor. Fakat benim bu kitap da takılı kalmamdaki sebep elbette bu değildir. Gogol burda "Millet değişir ve gelişirse devlet gelişir." fikrinde olduğunu net bir şekilde bizlere göstermesiyle kendini diğer Rus yazarlardan kısmen ayırmıştır. Ayrıca da beni kendisine ziyadesiyle hayran bırakmıştır. Karşılıklı kahve içerek bu konuyu hiç sıkılmadan saatlerce konuşabilirim onunla.
Sanat ve tarih bilgileri vermek için araya roman sıkıştırılmış sanki Ama sevdim kitabı.Güzel ve sürükleyiciydi,verdiği bilgiler ilgi çekiciydi.....
Hayat biriktirdiklerimizden ibaretse, koleksiyonumdaki son eksik parçayı da tamamlamıştım diyor yazar romanını bitirirken. Aynı araç içerisinde ölen karısı ve en yakın arkadaşının haberiyle başlayan roman inanılmaz bir kurgu ile devam ediyor. Yalın ve akıcı dil ile sayfalar arasında kayboluyorsunuz. Tam durup dinlenebiliriz diye düşünürken sizi tekrardan alıp göklere çıkaran bir kitap. Ya biz az önce neredeydik de şimdi nereye geldik diye düşünürken bir önceki sayfayı bir daha okutuyor.
Korkma Ben Varım'da çok fazla karakter var ve neredeyse hepsinin gözünden olaylar aktarılıyor. Bu yüzden çok karışık. Bu karışıklık beni okurken çok yordu. Notlar alarak ilerlememe rağmen bu karışıklığı çözmekte zorlandım.
Rüya gerçeğe dönüşüyor ancak Fu, saldırıyı önleyemiyor.
İşte bu saldırı ile başlıyor olaylar. "Saldırıyı kimler gerçekleştirdi, kaç kişiydiler, neden yaptılar?" gibi bir sürü soru. Bunu çözmeye çalışanlar, intikam almak isteyenler, sonrasında gelişen olaylar zinciri...
romanda olmazsa olmaz bir unsur olan "aşk" da yine bu romanda bolca yer alıyor.
Sizi bol alıntılı, aksiyonlu, aşklı, ölümlü, şaşırtmacalı, karman çorman bir roman bekliyor.
Yazarın tıp bilgisi de dikkatimi çekmedi değil, atropinler, botulinum toksini, afaziler, lobotomiler, trakeostomiler daha aklıma gelmeyen binbir çeşit terimleri gayet doğru şekilde kullanmış. Bir diğer dikkatimi çeken özellik ise tarih öğretmeni Şebnem Şibumi anlattığı her günden takvim yapraklarında olan eskiden bugünde neler olmuşu yazması. Yani her karakterin anlatışı kendine has bir başka bir kitaba konu olacak kadar farklı bunu da sevdim. :)
Bence tam günümüzü anlatan bir roman. Hayattan hiçbir tat almayana yaşamak için sebebi olmadığını düşünen insanların yaptığı gibi intihar eden kızın ölümü beklemesini anlatıyor. Doktor müdahalesi ve en önemlisi ise sevgi ile hayata tutunma hikayesi.
Kitabın sonuna doğru Veronika ile beraber sizde ölüm korkusunun acı tadını alıyorsunuz. Yaşama olan inançlar bizi sadece varoluşumuzla bağlamıyor bize kendimizin, isteklerimizin ve arzularımızın da gün yüzüne çıkmasında etkili oluyor.
Veronika bunların tadına yaşama susamışcasına bakıyor.
Fakat ölümün ona hissettireceği duyguları basite alan Veronika heykellerle inançlarını, müziklerle ruhunu, insanlarla da duygularını tamamlamaya çalışıyor.
Kitabın bittiği noktada şunu düşündüm; evet yaşıyoruz, kimimiz dirsekleri üzerinde sürünerek yola devam ediyor kimimiz bulutların üstünde uçarak. Keyifli okumalar dilerim.
Reklam