Selcen Tuğba Aytaş
@selcent
4 günde nefessiz okuduğum bir kitap oldu. Zaman zaman gerildim ve kitabın neredeyse sonuna kadar ne olup bittiğini bir türlü anlayamadım .
Sonu sürpriz oldu çünkü ben de Gabby’nin gerçekten affedildiğine inanmıştım .
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Telefonla geçmiş aramak gibi bir saplantının hep aynı tarihte gerçekleşmesi .
Kendi hayatımda olsaydı ben hangi günü arardım acaba diye düşünmeden duramadım . Çocukluk ne büyük bir sınav.
Konusu Norvec’te postanede çalışan insanların haklarını korumak ile ilişkili ama bizim gibi bir ülkede yaşayan insanlar için o kadar basit bir konu ki.
Biz bunların nelerini nelerini gördük demek geliyor içimden ama tabii Norveç neresi Türkiye neresi.
Bunlar anlatilirken ana karakterin kendi içsel uyanisini goruyoruz. “Başlamak için asla geç değil” mesajı bana geçti .
Kitap, ergenliğin o bildik "kabuğuna sığamama" halini alıp, onu çok daha sert bir zemin olan toplumsal sınıflara oturtuyor. Başkahramanımız olan genç kızın dünyasında ev, bir sığınak değil; başkalarına öykündüğü "parıltılı hayatların" önünde duran utanç verici bir engel. Kızın, ailesini beğenmemekle başlayan bu içsel savaşı, aslında bir kimlik inşasından ziyade, var olan kimliğini imha etme çabasına dönüşüyor.
Bu kızın anne babası olmak aile açısından nasıl hissediliyordu?
Kızın ruhsal olarak onlarla olmadıklarını anladıklarında neler hissettiler ? Gibi sorular bıraktı bende.
Korkacak Bir Şey Yok
Hastalık hayatın merkezine oturduğunda zamanın "saatlerden" sıyrılıp somut eylemlere (atılan adımlar, yenen meyveler) dönüşmesi ,ölümün bazen temizlenmemiş bir mama kabı ile betimlenmesinden etkilendim .
Fakat kitap genel olarak fazla noter titizliğinde geldi . Beni sıkıştırdı ,çok sevmedim.