Selda Varol
@seldavarol
Zannetmek ne güzel şey!
27 Temmuz
49 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Ateş Ağacı'nı bitirdim, etkisinden çıkmam biraz zaman alacak. Öylesine başlamıştım ama cidden içime dokundu. Aksiyon, macera aramayın. Bu kitap daha çok duygulara hitap eden, ağır ağır ilerleyen cinsten. Yazarın betimlemeleri çok başarılı, o ağacı gözümde resmen canlandırdım. Karakterler de çok gerçekçi. Özellikle başkarakterin hataları ve yaşadığı süreç o kadar insani ki, tanıdığım birinin günlüğünü okuyor gibi hissettim. Yer yer yavaşladığı anlar oldu ama o kısımlar bile hikayeyi sindirmek için gerekliymiş aslında. Eğer macera olsun, aksın gitsin derseniz sıkılabilirsiniz, ama şöyle düşündüren, duygulandıran bir şeyler arıyorum diyorsanız mutlaka şans verin derim. Geçmişin yüklerini bırakmak üzerine çok samimi bir hikaye. Okumayan varsa listesine eklesin, pişman olmaz. Bu arada, sizce geçmişteki hataları tamamen geride bırakmak mümkün mü yoksa hep bir izi kalıyor mu?
Reklam
Bu öykülerde yapay bir gerilim ya da büyük bir isyan yok. Sadece hayatın kendi akışındaki o küçük hüsranlar var. Yazar sanki yıllar öncesinden kalma bir mektubu açmış gibi sıcak ve samimi bir dille konuşuyor bizimle. Uyumsuz olmak burada bir dünya görüşü değil sadece iki insanın kalbinin bir türlü aynı ritimde atamaması demek. Eğer hayatında birine çok yakınken aslında ona ne kadar uzak olduğunu hissettiğin bir an olduysa bu kitaptaki o kısa ve öz cümleler tam da senin o anki duyguna karşılık geliyor.
Kamburu bitirdiğimde bir süre elimden bırakamadım. Sanki biriyle çok derin ve zor bir dertleşmeden çıkmış gibi hissettim. Aslında ne kadar normal dediğimiz hayatlar yaşadığımızı her gün yaptığımız sıradan hareketlerin yani yürümenin nefes almanın birine sarılmanın aslında ne kadar büyük bir lütuf olduğunu gözüme sokmadan sakince hatırlattı bana. Shakanın dünyası başta biraz uzak gelse de onun o yalnızlığı ve bir yerlere ait olma çabası bana çok tanıdık geldi. Bir anne olarak onun hayata tutunma biçimini ve o hüzünlü ama dik duruşunu içimde bir yerlerde hissettim. Kitap bittiğinde zihnimde kalan şey sadece bir hikaye değil her şeye rağmen var olmanın o sessiz ama güçlü duygusu oldu. Hayatıma biraz daha şükürle biraz daha anlayışla bakmamı sağladı.
Ölmek Kolaydır Sevmekten bittiğinde uzun süre etkisinden çıkamadığım o kitaplardan biri oldu. Ahmet Altan imparatorluğun en zor zamanlarını öyle bir anlatmış ki kendimi o günlerin içinde karakterlerin yanında hissettim. Aslında sadece bir tarih hikâyesi değil bu insanın içindeki o bitmek bilmeyen karmaşayı korkularını ve en çok da sevme çabasını anlatıyor. Kitabın ismi zaten her şeyi özetliyor gibi bazen vazgeçmek ya da pes etmek gerçekten en kolayı zor olan her şeye rağmen bir duyguyu ayakta tutabilmek. Karakterlerin arasındaki o bağ ve kendi içlerindeki gelgitler bana çok gerçekçi geldi. Okurken sadece geçmişi değil insanın her dönemde değişmeyen o saf duygularını görüyorsunuz. Karmaşık analizlere girmeden söyleyebilirim ki kalbe dokunan ve insanı kendi hayatı üzerine de biraz düşündüren çok samimi bir anlatımı var.
Musaşi Lordu'nun Gizli Yaşamı ilginç bir konuya sahip olmasına rağmen beklentiyi tam olarak karşılayamayan bir roman oldu benim için. Kitap tarihsel bir figürün daha az bilinen yönlerini ele alması açısından merak uyandırıcı başlıyor. Japon kültürü ve dönemin atmosferi zaman zaman başarılı betimlemelerle okura geçiyor ancak bu atmosfer çoğu yerde yoğun şiddet unsurlarıyla gölgeleniyor.
Hoşimaru karakteri hikayeye duygusal bir derinlik katma potansiyeline sahip olsa da yeterince işlenmediği için akılda kalıcılığı sınırlı kalıyor. Terikatsu ise daha çok olayları ilerleten bir yan karakter gibi duruyor ve geçmişiyle ilgili detayların eksik olması karakteri yüzeysel bırakıyor. Özellikle şiddet unsurlarının öne çıktığı sahnelerde bu karakterlerin psikolojik tepkileri daha derinlemesine verilebilecekken anlatım çoğunlukla eylemde kalıyor. Bu durum Musaşi’yi ve çevresindeki insanları daha iyi anlama fırsatının kaçırılmasına neden oluyor.
Anlatımın yer yer ağırlaşması ve bazı bölümlerde gereksiz detaylara girilmesi hikayenin akıcılığını zayıflatıyor. Şiddetin sürekli vurgulanması bir süre sonra etkisini azaltıyor ve atmosfer kurmaktan çok tekrar hissi yaratıyor. Musaşi’nin iç dünyasına dair ipuçları verilse de bunlar çoğu zaman bu sahnelerin arasında kayboluyor. Bu da karakterlerle güçlü bir bağ kurmayı zorlaştırıyor.
Kurgunun temposu dengesiz. Bazı sahneler hızlı geçerken bazı bölümler gereğinden uzun tutulmuş. Yine de tarih ve samuray kültürüne ilgi duyan okurlar için tamamen hayal kırıklığı sayılmaz.
Genel olarak iyi fikirler barındıran ama potansiyelini tam kullanamayan bir kitap. Ne çok iyi ne de kötü. Bu yüzden benim için on üzerinden altı.
Reklam