Belki de yine yanılıyorum. Önemi yok. Yanılıyorsam bir dana deneyebilirim sonra gerekirse bir daha bir daha… Hiçbir şey dünyanın sonu değil. Dünyanın tek sonu ondan ve içindekilerden vazgeçmek.
Yüzüme vuran rüzgarı, çıplak ayakla yere basmayı, üşümeyi, hastalanmayı, iyileşmeyi sevdiğim için. Velhasıl ölmedim. Basit ve görkemli hayatımı yaşamaya devam ettim. Korkularla, tereddütlerle ve hepsine rağmen içimde kıpırdanan utangaç bir hevesle. Heves ne güzel kelime.
Geriye baktığımda içimden diyorum ki, iyi ki ölmemişim!
Dünyanın sonunda okyanusun dalgalarına karışmak şaşaalı bir final olurdu belki ama sırf sonumu kendim yazayım, ucuna da fırfır takayım kibriyle, vakti gelince nasılsa içinde kaybolacağım boşlukta erkenden erimeye değmezdi.