İçi arınmamışsa, neler bekler insanı,
Kendi kendisiyle ne savaşlar eder boşuna!
Tutkuları içinde ne kemirici kaygılar,
Ne korkular, içinde kıvranır insan!
Ne çöküntüler yaratır bizde gurur,
Şehvet, öfke, gevşeklik ve tembellik!
O kadar yetkin ve kendisini bilir ki
Yoksulluk da, zindanlar da korkutamaz onu
Tüm tutkularından arınmış, onurlu
Yalın mı yalın bir dünya kurmuş kendince
Şansa, talihe hiç yüz vermeden insanca
Akar gider yaşamı doğruya, iyiye güzele.