Hayattan nefretime başlıca sebep yine aşktır. Düşünüyorum ki sevdikten sonra aşkın kalbimizde söndüğünü görmek, unutulmak, belki küçümsenmek ölümün bile teskin edemeyeceği elemler doğurur.
İşte bakın benim için kabul edilmiş bir aşk kadar dayanılmaz hiçbir şey yoktur. Lakin isteksizliğin, tokluğun, nefret etmenin ruhlarda açtığı yaralarla hayat nedir?