Yaşam, uçuk bir ışığın altında,
Neden yokken, hayasızca, yüzsüzce,
Koşup dans ediyor çığlık çığlığa.
Birden, aynı anda şehvetli gece
Ufka doğru usulca yükseliyor,
Ve açlığa varıncaya dek, bir bir
Her şeyi, utancı bile siliyor,
Ozan söyleniyor: '' Aman, çok şükür!
Dinlenmek tüm arzum, biraz dinlenmek,
Nasıl yorgun zihnim, omurgalarım!
Kasvetli düşlerle dolu şu yürek,
Bir güzel sırtüstü uzanacağım,
Perdelerinde yuvarlanacağım
Ey serinleten zifiri karanlık!''
Kavgacıların çoğuna vardır bu gizli istek. Üçüncü ve tarafsız bir kudretin kendileriyle ilgilenmesini ve kozlarını yumruk veya silah yerine sözle anlaşarak paylaşmayı yeğlerler.