Ama ağlamamın asıl sebebi bir anda tünelin içinde yüzüme vuran rüzgar karşısında duranın ben olduğumu fark etmemdi. Şehri görmeyi umursamayarak. Bunu düşünmeyerek. Çünkü tünelde ayakta duruyordum. Ve gerçekten oradaydım. Ve bu sonsuz hissetmem için yeterliydi.
Yani sanırım olduğumuz kişi olmamızın birçok sebebi var ve belki de bu sebeplerin çoğunu hiç bilemeyeceğiz. Ama nereden geldiğimizi seçemesek de nereye gidebileceğimizi seçebiliriz. Yine de bir şeyler yapabiliriz. Ve yaptıklarımızla ilgili iyi hissedebiliriz.