Monarșilerde öyle bir hal vardır; isyancılar padişaha laf edemezler. Ondan memnun değillerse bile ona laf etmek yerine "padişah aslında iyi, ama etrafındakiler kötü" demeye getirirler. Böylece padişah yerine bazı günah keçileri seçerler ve onları isterler. Monarşilerde bu çok sık görülür.
Arınma bedenin çektiği acıyla kalpte başlamaktadır. Vicdanın sesi ancak çile çekince susuyor. Bedel, ödendiği anda yerine huzuru ikame ediyor. Ateș yakıyor, yakınca pişiriyor. Sonrası?