Aslında mesele hayatta ne kadar çok engelle karşılaşıp karşılaşmadığımız değil, asıl mesele hayattaki en büyük engelin hayatın kendisi olması bence. Bütün toplamyla ve bütün detaylarıyla hayat. Düşünüyorum da eğer bir insan bütün varlığıyla bu meseleyi idrak edebilse hayattaki engellerin karşısında durmak ya da intihar etmek yerine bizzat kendisi bu engellerin bir parçası olmaya çalışır. O büyük engelin bir parçası.
Sanırım aşklar böyle başlıyor. İnsan gafil avlanıyor. Demek istediğim, sabah uykundan uyanıyorsun ve henüz yeni gördüğün birini yok olacakmışçasına seviyorsun.
Saklanabileceği, kendi başının çaresine bakabileceği, istediği kadar kalabileceği, kimseyi tedirgin etmeyeceği, kimsenin de onu huzursuz etmeyeceğı hiçbir yer yok muydu yani? Şu dünyada hiçbir yer yok muydu doya doya ağlayabileceği-en sonunda?
Parker Ana çevresine bakınarak durdu. Buzlu rüzgâr önlüğünü balon gibi şişirdi, Ve şimdi yağmur da yağmaya başlamıştı. Hiçbir yer yoktu.