Sema Demir
@semadenir
28 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap Hanio'nun intihar etmesiyle başlayıp hayatını satılığa çıkarmasıyla devam ediyor, Mişima'nın ördüğü hikaye ağı öyle kuvvetli ve absürt ki insanı içine çekiyor. Ölümün kıyılarında bu kadar rahat gezinmesi, korkusuzluğu, korkusu... Diğer kitaplarından daha farklı olması beni yazarın yeni bir yanıyla tanıştırdı.
Kitapla alakalı en büyük sorunum çeviri oldu. "Ay, ya, ayol, kardeşim, len, lan" gibi argo kelimeler ve kullanılma sıklığı beni çok rahatsız etti. Bazı cümlelerden sonra kitabı bırakıp biraz nefes alma ihtiyacı dahi hissettim.
Reklam
Ebeveynlerin, ebeveyn olmayı düşünenlerin, eğitimcilerin başucu kitabı yapabileceği nitelikte bir eser. Yazarın bilgisi her başlık altında kendisini belli ediyor, hakikaten işinin ehli birinin bu kitabı yazdığını anlıyorsunuz okurken çünkü bilgiler açık, anlaşılır şekilde sunulmuş tüm başlıkların altında.
Yönlendirdiği kaynaklar da kıymetli, yazarın Türk dünyasındaki masalları derlemesi, bu alandaki çalışmaları da takdire şayan.
Kuvvetli ve nitelikli bir göç anlatısı olan bu kitap Talia'nın suç işleyip ıslahevine girdikten sonra oradan kaçmasıyla başlıyor ve bir ailenin Kolombiya'dan başlayıp Amerika'ya uzanan tarihini anlatıyor. İnsanı zorlayan göçmen politikalarına, sınırlara, mesafelere dair nitelikli bir anlatı sunuyor. Etkileyici bir diğer yanıysa bu hikayenin mitlerle zenginleştirilmiş ve özleştirilmiş olması. size bir milleti tanımak için de fırsat sunuyor.
Tüm bunların yanı sıra günümüzde de şahitlik ettiğimiz zorunlu göçün getirdiği ayrılıklar, bu ayrılıkların her iki tarafı da -kalan ve giden- ne kadar zorladığına ve nelere mecbur bıraktığına direkt yazarın ağzından şahitlik ediyor olmamız; bunu bir kurgu olmanın ötesinde yaşanmış bir hikaye oluşu insanı çok derinden sarsıyor ve yer yer tetikleyici ögeler bulunuyor.
Okumakta zorlandığım kısımlar olduğu için uzun bir sürede okudum. Eğer sarsıcı bir göç kitabı okumak, farklı milletler üzerinden de şahitlik kurmak isterseniz mutlaka bakın.
Elgajiye- Cihat Aşkın
Yolları ayrılan ve birleşen, önce kendilerini sonra birbirlerini bulmaya çalışan iki kişinin hikayesi. Duygusal, akıcı ve belki de yoğun denilebilecek bir aşk hikayesiydi. İnsan neyi erteleyebilir ve neyi kaybedebilir? Kaybettiğini tekrar bulabilir mi? Prensipler ve rutinler ne içindir? Aşk tüm bunların toplamından daha mı fazladır? Bence hepsini cevaplıyor yazar. Ağladığım, öfkelendiğim, kızdığım ama sonunda yine merhamet ve sevgi duyduğum bir okuma serüveni. İyi ki okumuşum.
Not: İlk yarısını Aşkın Nur Yengi'nin Bile Bile şarkısıyla okumuştum, ikinci yarısını ise Job Roggeveen- Uma ile. Uma, karakterlerin hislerine oldukça iyi karşılık veriyor.
II. Dünya Savaşı sırasında ötekileştirilen, ırkçılığa maruz kalan ve yurdundan edilen, kamplara alınan bir yazarın Japon asıllı Kanadalıların yaşadıklarını bir çocuk gözünden anlatan kitabı. 30'larının sonlarında bir kadının başladığı hikaye çocukluğuna ve şimdiye gidip gelerek hatıralarını canlandırıyor, bir nevi bir insanın bilinç akışına şahit oluyoruz. Kitabın içerisinde de bir sürü belge var. Maruz kaldıkları ırkçılık ve şahit oldukları ölümler, zorla geri gönderilmeler, mesleklerinin ellerinden alınması açıkça anlatılıyor. Kitabın her noktasında yazarın göçmenlik üzerine yazdığı çoğu şeyi günümüzde de birebir şahit olmak çok üzücü. Altını çizdiğim pek çok yer oldu, çok etkileyiciydi ve trajikti.
Reklam