Sadece kitaplar…
@sen_sen
115 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Devlet tarafından aranan, kehanetli şiirler yazan şair İskender ile ölen karısına sadakatini kanıtlamak için kalpazanlığa soyunan görüneni değil gerçeğin resimlerini çizen Sincap (Kerem)’ın yollarının kesişmesi… Hikayedeki her bir karakterde ayrı bir güzellik var; bir film karakteri gibi yaşayan Süreyya, Süreyya’nın patronu Salih Bey, Maman, gar memuru Meryem ve eski ajan Metin…
Çok karakterli bir roman değildi, belki bu sebepten belki de karakterleri sevdiğimden daha ayrıntılı okumak, tanımak isterdim her birini.
“Rölanti Çıkmazı” ile tanıdığım yazarın diğer kitaplarını merak edip temin edip, okuduğum ikinci kitabı. Kitabın ilk sayfalarını heyecanla çeviremedim, yarım bırakmak isteyeceğim türde de değildi. Lakin kitabın yarısından sonrasını ilgiyle okudum ve memnuniyetle de bitirdim.
Reklam
Zaman içinde kitaplarla muhabbet arttıkça yeni yazarlar keşfetmeyi sever oldum. Hem her elde kadrajıma giren hem de herkesçe bilinen övgüye layık yazarlar okumayı sevdiğim kadar yeni yazarlar keşfetmek daha bana ait hissettirir oldu.
Geçen yıl itibari ile oyuncu, sunucu, mühendis, doktor vb. kimlikleriyle tanıdığım ve duruşunu takdir de ettiğim ama okumaktan imtina ettiğim bir çok yazar keşfettim. Geç kalmış olduğumu düşünerek hayıflanmak yerine tanımış olmanın keyfini yaşadığım yazarlardan oldu Yekta Kopan.
Yekta Kopan’a hiç bitmeyen alakam “Geleceğe Dönüş” -Marty ile başlamış olup hala çocukluktaki o sıcaklığı satırlarında da görmek mutluluk verici…
“Belki Yaz Erken Gelir” kitabındaki öyküleriyle mest olduğum yazarın roman türündeki bu kitabında bizi Müzeyyen karakteri karşılıyor.
Hanım hanımcık, kimseyi üzmeyen, okulda örnek öğrenci Müzeyyen’in çocukluğu kardeşi Çiğdem’in doğması ile bitiyor aslında. Kendisi dokuz, kardeşi üç yaşında annesi cam silerken kardeşinin feryat figan ağlaması ile telaşlanan annenin camdan düşerek ölmesi ile kardeş nefreti hayatının her yanını sarıyor. Babası Nejat Bey’in babalığı bile ayrı bir konu olur. Kitapta daha çok Müzeyyen’i, mutsuzluk içindeki iç sesiyle kavga eden, kardeş ve babasını pasif olarak reddetmiş kayıp bir kadın değil ( ki bu kimliği bile hak bırakmamış kendine ) bir insan olarak okuyoruz.
Böyle bir kadın karakteri ve yaşamını, bir erkek yazardan katman katman okumak duygusal yaklaşımdan, empatik hislenmekten uzak daha derinlikli, daha mantıksal, daha gerçek bir okuma süreci yaşattığını hissettim.
Yaşadığı eve sığamayan, eşin şefkatine sığınamayan kayıp bir ömrün hikayesi… Bulamadığı şefkat, hürmet ve sevgiyi gelecek bir “ölüm” haberine bağlamış, taziyeye gidebilmek için bir arama bekleyen dede çünkü evinde bulamadığı hürmeti misafir olduğu evlerde bulmaktır bu;sevilmektir, yerken düşünülmektir, üşürken ısıtılmaktır. Kısacası şefkati bulmaktır onun için.
Dede o düşeceği yolların heyecanıyla yaşarken nene de “Dedeye yol göründü.” demek için yaşamaktadır. Bir eve sığamayan iki kişiyle geçen, birbirinin varlığına tahammülsüzlükle hiç olmuş bir ömrün kısa hikayesi…
