“Ama tartışmaya açık olmayan pişmanlıklar, abartılı olmayan acılar vardır.
Belleğin yüzeyinde yaşamayan ama yine de unutulamayan, bastırılamayan olaylar vardır.
Bazen bir acının içine sığan tek şey sessizliktir. Kelimelerin yokluğundan yapılmış bir sessizlik değil: Yokluğun kendisi olan bir sessizlik.”
”Ama aralarında belirli bir mesafe bırakarak da insanlar birbirlerine yakın olabilirler, öyle değil mi?” diye soruyor Mari.
“Elbette.” diyor Takahaşi. “Elbette bu da mümkündür. Ancak bir insan için normal olan mesafenin bir diğeri için fazla uzak kaldığı durumlar da vardır.”