Doğa da bizi ölüme zorlar. "Haydi!" der. "Girdiğiniz gibi çıkın bu dünyadan. Hiç acı çekmeden ve ürkmeden, ölümden yaşama geçtiğiniz gibi şimdi de yaşamdan ölüme geçin. Ölümünüz evrenin var oluşunun bir öğesidir, dünyanın hayatının bir parçasıdır." Neden bu güzel düzeni inkar edeyim ki? Ölüm yaradılışımızın en önemli koşuludur: Bizim bir parçamızdır ve ondan kaçarak kendi kendimizden kaçmış oluruz. Var oluşumuz hem yaşamla hem ölümle ilintilidir. Doğduğumuz gün, bizi hem yaşama hem ölüme götüren ilk gündür. Doğarken ölüyoruz, sona en başında erişiyoruz.