“görünürde her zaman gülümsüyor olsam da iceride caresiz bir mücadeleyle debeleniyordum, bir ipte yürüyordum, ter icindeydim, onları eglendirdikce felaket ihtimali her an yaklasıyordu”
“insanları güldürdügü sürece ne oldugu fark etmeksizin her seyi yapabilirdim. onları güldürebilirsem, onların “hayatlarına” gercekten uymamamı önemsemezler diye düsündüm”
arkadaslarıma belli etmemeye calısıyorum. onlar sakacı, özgür “beni” arıyor. bulamıyor. onların dünyasında inis cıkıslar bu denli büyük degil. onların dünyasında cosku delilik derecesine varmıyor. onların dünyasında bunalım ölüm korkusuna, belki de ölüm istegine dönüsmüyor.
icimdeki kıpırdanısları dinliyorum. bir seylere acılmak, bir yerlere kosmak, dünyayı kavramak istiyorum. dünyanın bize yasatılandan, ögretilenden daha baska oldugunu seziyorum.