Sena Doğru

Önemli olan insanca ve basit olmak.Hayır, gerçek olmaktır önemli olan, hepsi girer bunun içine, insanlık da, basitlik de.Ve ben dünya olduğum zaman değil de ne zaman daha gerçek olurum?Ölümsüzlük şuracıkta, bense onu umut ediyordum.Mutlu olmak değil artık dileğim, yalnızca bilinçli olmak.
Reklam
Açık görüşlülüğe gereksinimim var.Evet, her şey basit.İnsanlar karıştırıyor işleri.Masal anlatmasınlar bize.Ölüm mahkûmu için “Topluma borcunu ödeyecek,” demesinler, “Kafası kesilecek,” desinler.Hiç önemli değilmiş gibi görünüyor.Ama ufak bir ayrım var arada.Hem sonra, yazgılarının gözünün içine bakmayı yeğ tutan insanlar da vardır.
Yarın her şey değişecek, yarın.Birdenbire anlar ki yarın da böyle olacaktır,öbür gün de, tüm öteki günler de.Ve bu çaresiz buluş ezer onu.İşte böyle düşünce öldürür insanı.Bunlara katlanamadığı için öldürür insan kendini, ya da, gençse, tümceler kurar.
Her şey bitti mi yaşam susuzluğu sönmüştür.Bu mudur mutluluk dedikleri?Bu anılar boyunca ilerlerken her şeye aynı sessiz giysiyi giydiririz, ölüm de renkleri soluk bir tuval gibi görünür.Kendi kendimize döneriz.Sıkıntımızı duyarız, böyle daha çok hoşlanırız kendimizden.Evet, mutluluk belki de budur, acımalı mutsuzluk duygumuzdur.
Basitlik sözcüğünün tehlikeli bir niteliği var.Ve ben bu gece yaşamın belirli bir saydamlığı karşısında artık hiçbir şeyin önemi kalmadığı için ölmek istenebilmesini anlıyorum.Bir insan acı çeker, mutsuzluk üzerine mutsuzluğa uğrar.Katlanır bunlara, yazgısını benimser,iyice yerleşir içine.Sonra bir akşam, bir zamanlar çok sevdiği bir dostuna rastlar.Dostu biraz dalgın konuşur onunla.Evine dönünce adam kendini öldürür.Sonra gizli dertlerden, bilinmeyen dramdan söz edilir.Hayır, ille de bir neden gerekirse, dostu kendisiyle dalgın konuştuğu için öldürmüştür adam kendini.Böyle işte, dünyanın derin anlamını duyar gibi olduğum her seferde, onun basitliği şaşırttı hep beni.
Reklam