Tek akıllı sendin Natalie. Henriate’in kendine has erdemlerini asla kabul edemeyeceğim(!) Bu eserin konusunu hiç benimseyemedim, hiç sevemedim. 😑
Hatice
@Htcbrn
·Boş kaldığım bir zamanda tekrar okuma hevesiyle elime aldım bir zamanlar beni etkileyen bu kitabı. Ancak daha önce beni neden bu kadar etkilemiş de sevmişsem bu defa o kadar az buldum bu etkiyi ve okuma sürem uzadıkça uzadı. Kapanışta Natalie’nin mektubundaki “…oysa bende hayaletlerle çarpışacak göz yok,” ifadesi kitabın özeti gibi geldi ve sonunda mantıklı biri diye bir iç çektim. Kontesin kendince erdem diye niteledikleri özellikleriyle Felix’i sürekli etrafında bulundurup kızı Madeleine için onu yetiştirmek istediğini söyleyip de sürekli kendi hayatındaki sıkıntıları genç bir adam olan Felix’le masumane şekilde paylaşması kısmında sorun yok gibi gözükürken, Felix’in başka bir kadınla ilişkisi olduğunu öğrendikten sonra takındığı tutum, davranışlarındaki ani değişimler ve buna rağmen hala “-Peki ya benim Madeleine’im ne olacak?” diye sorarken bile kendi aşkını yansıtması hiçbir erdemle bağdaşmıyor. Vedalaşma niteliğinde yaptığı uzun uzun nasihatlere başka kim olsa sanırım Lady Dudley gibi tepki verirdi:) ve aşkından ölürken bile yaşananlara rağmen hala Felix’e kızının yanında olmasını isteyecek bir mektup yazması kabul edilebilir türden olmadığını düşünüyorum.
Hayatımın başka bir evresinde tekrar okur muyum bilemiyorum ama şimdilik bu şekilde fikir belirtmek gerekli gibi geldi bana.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Duygularımın en zirvesindeydim. Karanlık sokakları arşınlarken mutluluktan kahkaha atıyordum. Neşeliydim. Umutlarım vardı geleceğe dair. Karanlık ve ıssız sokaklar bile bana engel olamazdı. Arşınladım sokakları. Kahkahalarımı ezberlemişti yaşlı teyzeler. ‘Deli aşık’ bana böyle diyorlardı. Kimse seni tanımadan seni bulmuştu kalbimde. Yorgundum. Uyuyacak dermanım bile kalmamıştı biliyordum ama yine de kahkahalarımla peşinden koştum. Biliyor musun artık hiçbir sokak gülüşümü bilmiyor. Yorgunluk nedir yeni öğreniyorum. Artık yıldızlarla tanıştım. Göz yaşlarıma benzetiyorum onları. Deli aşık artık yorgun biri. Beklemek, çabalamak, arkandan koşmak onu değiştirdi. Düşüncesi de garip biliyor musun? Her şeyi feda edecek kadar çok severken artık aşka inanmayan biri oldum. Komik aslında ya da ironik mi demeliydim? Yaşamak kadar ironik geliyor artık. Bazen yok olmak istiyorum. Biliyorum ölümden sonrası da var ama ben bundan da çekiniyorum. Bir anda sonsuzluğa karışmak. Benliğimi kaybetmek istiyorum. Yürüyecek ayaklarım vardı. Onları da kaybettim. Hayal kuramıyorum. Yavaş yavaş isteğime kavuşuyor muyum yoksa? Emin değilim. Keşke bir anda puf diye yok olsam. Seni unutmaktan korkardım. Biliyorsun. Her şeyim sendin. Ama artık seni hatırlamak dahi istemiyorum. Yok olmak isteyecek kadar çok bunaldım. Yaşamak için haykırışlar atardım. Artık susarak çığlık atıyorum. Susmak bana yakışmıyor. Hayat dolu olan bana yakışmıyor. Baksana göz altlarım şişmiş, gülüşümü görmek için günlerce aynaya bakıyorum. Ben bu kadar bitmişken sen devam ediyorsun. Hiç sevilmemiş olmayı nereden bileceksin? Bilemezsin. Hep sevilen taraf oldun. Sevginin anlamını yitirmeye başladığını seni severken hissettim. Anlamsızlaştı gözümde. Beni neden sevmediğini hiç düşünmedim. Sevgiye layık olmadığımı biliyorum. Ama
Üstüm başım, altüst olmuşum
Bana verilen candan hesap sormuşum
Bir varmışım bir yokmuşum
Acı çekerek ölmek için doğmuşum
Ömrümün en güzel yıllarında
Bi' deli kara sevdaya tutulmuşum
Haberin yok mu, zalim?
Ben, sen diye kalbimi mahvedip durmuşum
İnsan sahipsiz kalır ya
(Anlar o zaman)
(Hep sendin, hep özeldin)
Nefes almak zor
Mavi Gri-Altüst Olmuşum