sizler şarkılar söylediniz bana yalnızlığımda ve ben özlemlerinizden bir kule yaptım gökyüzünde. ama şimdi uykumuz kaçtı, düşümüz bitti ve artık şafak vakti değil.
Öğle vakti çalışanlar ve yolcular der ki: “onu gün batımının pencerelerinden dünyaya eğilmiş gördük” kış vakti karda mahsur kalanlar der ki: “baharla birlikte gelecek tepelerden aşarak”