İnsanlığın ve Tüm Callahan'ın Yerleri şerefine
Callahan'ın Yeri, dertleşmek isteyene alan açan sıradan bir bardır. Piyanist Eddie'nin densiz sorgulamalara beyzbol sopasıyla müdahale etmesini saymazsak, yahut Pyotr'ın alkolü fazla kaçıranları evlerine bırakıp, geceyi orada geçirdikten sonra kahvaltıyı hazırlayıp ortadan kaybolmasını da. Bu barda her içki yarım senttir ve kadehler şömineye hunharca fırlatılıp kırılır. Çeşitli ritüeller etrafında kendine has bir kültür oluşturmuştur burası. En kötü espri bile burada kabul hatta teşvik edilir; çünkü bar müdavimi olan doktora rağmen mizah en iyi ilaçtır.
Ama en önemlisi, burayı arayarak bulmak imkansızdır, bar ihtiyacı olanı kendine çeker; anlayışa, hoşgörüye, yardıma veya şefkate ihtiyacı olanları. Üstelik burayı bulabilmeniz için sadece sekiz ay ömrünüzün kalmış olması veya ailenizin ölümünün sorumluluğunu taşıyor olmanız gerekmez. Gezegeni yok etmek için yola çıkmış ancak bu karardan pişman olmuş bir uzaylı da olabilirsiniz, alkolik bir vampir, bir zaman yolcusu, hatta vantrilok bir köpek bile olabilirsiniz. Burada bunlara kimse şaşırmaz ve samimiyetinizin karşılığını alırsınız, çünkü bu bar mucizelerin gerçek olduğu bir yerdir. Yine de burada sorunlar sihirle çözülmez. Çoğu zaman çözüm, birinin hikayesini gerçekten dinlemekle başlar. Ve sadece hatalarının bedelini ödemeye razı olanlar bu ailenin müdavimi olabilirler.
Hippi hareketinin filizlendiği 1973'te ilk Callahan öyküsünün bir dergide yayımlanmasının ardından okuyucunun büyük teveccühü ile karşılaşan Spider Robinson, yirmi yıl boyunca Callahan evrenini ve bu barın gerçek hayattaki müdavimlerini genişletmeye devam eder. Yazar, istilacı uzaylıların ve tehditkar teknolojilerin egemen olduğu ana akım bilimkurguya karşı bu dışlanmışlarla iki kadeh tokuşturup dertleşerek tüm klişeleri çökertmiştir.
Hikayelerdeki
Puan vermedi
Zeze'yi tanıdıktan sonra insanın ona karşı kayıtsız kalması gerçekten zor. Daha küçücük bir çocuk olmasına rağmen yaşadıkları, kurduğu hayaller ve dünyaya bakış şekli beni çok etkiledi.
Bazı sayfalarda yüzümde bir gülümseme vardı, bazı sayfalarda ise boğazım düğümlendi. Çünkü hikâye sadece bir çocuğun hikâyesi değil; sevgiye, anlaşılmaya ve biraz şefkate ne kadar ihtiyaç duyduğumuzu da hatırlatıyor. Zeze'nin hayal gücü ise kitabın en güzel taraflarından biri bence.
Dili oldukça sade olmasına rağmen duygusu çok güçlü. Kısa sürede biten ama etkisi uzun süre kalan kitaplardan biri oldu benim için. Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, Zeze'nin kalbimde küçük bir yerinin olacağını düşünüyorum.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Gianrico Carofiglio'nun Sabahın Üçü adlı eseri, ilk bakışta tıbbi bir zorunluluk gibi görünen
uykusuzluk testini, baba ve oğul arasındaki mesafeleri eriten derin bir bağ kurma yolculuğuna dönüştürüyor. Epilepsi teşhisi konan lise çağındaki Antonio ve o güne kadar hayatında hep bir yabancı gibi duran babasının, Marsilya sokaklarında geçirdikleri o uykusuz 48 saat, sadece fiziksel bir uyanıklığı değil, duygusal bir uyanışı da beraberinde getiriyor. Carofiglio'nun o hayran kalınası, sade ama bir o kadar da derinlikli dili, karakterlerin iç dünyasına ve aralarındaki yıllanmış sessizliğe usulca sızmamızı sağlıyor; yürürken felsefeden matematiğe, caz müzikten hayata dair yapılan sohbetler okuyucuyu da kendi yaşam muhasebesiyle baş başa bırakıyor. Yazar, gecenin en çıplak ve savunmasız saati olan sabahın üçünü, insanların kendi maskelerinden sıyrılıp birbirlerini gerçekten tanıdığı, kırgınlıkların şefkate dönüştüğü büyülü bir eşik olarak tasvir ediyor. Akıcı kurgusunun ardında barındırdığı minik bilgelik kırıntılarıyla kalbe dokunan, bitmesin diye sayfa sayfa yavaşlayarak okumak isteyeceğiniz bu sıcacık büyüme ve kabulleniş hikayesi, bittiğinde bile zihninizde uzun süre yankılanacak çok zarif bir edebi iz bırakıyor.
"Bu hikayeyi bitirdikten sonra ne yapmam gerek?" diyor kitaptaki karakter bir ara. Tam olarak böyle hissediyorum.
Bu kitabı okumaya başlamamın en büyük sebebi kitabın arkasında da bahsedilen "malum olay"dı.
Bundan daha fazlasını bulmayı beklemiyordum zira bir insanın başka bir insana bunu yapıyor olması fikri yeterince ilginç diye düşünüyordum ama evet, daha fazlasını buldum.
Kitabı iki karakterin ağzından okuyoruz: ölen ve kalan. Peki ama ölen niye ölüyor? Kalan neden böyle yapıyor? Buradaki "açlık" bizim anladığımız halinden çok daha fazlası, yaşadığımız birçok duygunun temsili bu hikayede. Sevmenin, özlemenin, kaybetmenin, nefret etmenin, yoksulluğun, çaresizliğin, kimsesizliğin karşılığı. Öyle ki, hikayedeki herkes bir şeylere aç. Belki şefkate, belki aşka, belki de ölüme.
Kitabı okuduktan sonra arkasında yazan şeyleri tekrar okudum ve bazı cümleler, özellikle de şu cümle çok daha büyük bir anlam kazandı kafamda: "Kadın, kapitalizmi kendi vahşi oyununda alt edecek ve ruh eşini, yeniden can bulabileceği tek yere -kendi bedenine- defnedecektir." Bunu okuduktan sonra karakterin sonlara doğru düşündüğü “Ben insan olmak istiyor muyum ki?” fikri çok daha büyük yer ediniyor içinizde.
Okurken bu kadar iğrendiğim bir kitabın bana uzunca bir süre duvarı izlettirmesini hiç beklemiyordum. Kitabı birkaç saat içerisinde bitirdim ve nasıl bittiğini anlamadım. Kelimeleri o kadar iyi kullanıyor ki, okurken sanki etrafınız sislenmiş de karanlıkta yürüyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz... 
Açlık
Açlık
Puan vermedi·184 syf.··
Beğendi
·2023 19. kitabı
·35 saatte okudu
·Okunma: 05 Aralık 2023 12:16
Bir çocuk düşün… Sevgi, onun hiç alışık olmadığı bir mucize olsun.
''Bilesin ki kalbimiz kocaman olduğu sürece sevdiğimiz her şey içine sığar." (sayfa: 120)
Şeker Portakalı, şefkate susamış küçük bir çocuk olan Zezé’nin hikâyesini anlatır. Yoksul bir ailede büyüyen Zezé, oldukça hayalperest ve duygusal bir çocuktur. Sevgisiz bir ortamda yetiştiği için kendisini yalnız hisseder. Bu yalnızlığını, şeker portakalı ağacıyla konuşarak hafifletmeye çalışır. Daha sonra Portuga adında biriyle dostluk kurar ve ilk kez gerçek sevgiyi hisseder.
Yazar, çocukluk, sevgi, yalnızlık ve büyümenin acılarını etkileyici bir şekilde kaleme almıştır.
Kitap oldukça akıcı bir dile sahip. Okurken hiç zorlamazken aynı zamanda duyguyu okuyucuya derinden hissettirmeyi başarıyor. Böylece yazar, insanın çocukluk yaralarını ve sevginin iyileştirici gücünü anlatan etkileyici bu romanı dünya edebiyatına kazandırmış oluyor.
Alıntılar:
"Şefkatle Minguinho'ya baktım. Şefkatin ne olduğunu keşfettiğimden beri sevdiğim her şeyi şefkate boğuyordum."
"Aman Tanrım! Hayatımda senin kadar şefkate susamış bir yavrucak görmedim."
"Hayatın şefkatli yanını bana sen öğrettin, sevgili Portuga."
"...çünkü şefkat olmayınca hayatın pek değeri kalmıyor."
"En iyisi, hayallerini olabildiğince korumaktı."
"Hiçbir şey beklemiyorum. Böylece hayal kırıklığına uğramıyorum."
"İnsanlar olmayacak masallar anlatıp çocukların her şeye inanacağını zannediyorlar."
"İnsan babasını doğmadan önce seçemiyor. Ama ben seçebilsem seni seçerdim."
okuyun lütfen
Puan vermedi
Vişne kadın mıdır, erkek mi bilinmez; ama tadında her iki ruhun da izi vardır sanki. Ekşiliğiyle sert ve mesafeli bir yanı vardır önce, ardından dilde bıraktığı o ince tatlılıkla beklenmedik bir şefkate dönüşür. Belki de bu yüzden vişnenin cinsiyeti yoktur; o, kırmızıya çalan rengiyle arzunun, buruk tadıyla hüznün meyvesidir. İnsan nasıl bazı duyguları tek bir kelimeyle açıklayamazsa, vişne de tek bir kimliğe sığmaz. O yüzden bu isim seçilmiş