''Sözde, senden kaçıyorum doludizgin atlarla,
Bâzan sessiz sedasız, ipekten kanatlarla,
Ama sen hep bin yıllık bilenmiş inatlarla,
Karşıma çıkıyorsun en serin imbatlarla,
Adını yazıyorsun bulduğun fırsatlarla,
Yüreğimin başına noktalarla, hatlarla,
Başbaşa kalıyorum sonunda heyhatlarla,
Sözde senden kaçıyorum doludizgin atlarla..''
İnsan ruhu satvetli tarafını kaybetmeyecektir. Hayat sadece bir ücret ve sa'y meselesi değildir. Ferdi hayatımız bitse bile şiir ve şarkı devam edecek, bahar mevsimleri kuşlar ötecek, mehtap geceleri kundaktan yeni çıkmış çocuklar Ay'ı görünce gülümseyecekler, Hülasa içimizdeki ve dışımızdaki ahenk olduğu gibi kalacak. Madem ki hepsinin arkasında "yaratıcı hamle" durmadan çalışıyor, büyük zemberek işliyor, o işledikçe insanlık her şey gibi, ölümün tehlikesi değildir. Fakat saadet?[...]Onu da içimizde aramalıyız, o güneş yalnız içimizdedir. Ve oradan doğmak şartıyla etrafımızı değiştirebilir. Onun sırrı bizdedir.