Serap Oluc
@serapol
45 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Kapattım televizyonu bu gün , sadece Ahmed Arife kulak verdim. Bu günlerin vatan yorgunu olduk öyleyse bu aşk yorgununa kulak vermek en doğrusu.
Leylim , canım , Leyla zalım Leyla , canım , dost , Leyla Kardeş Çocuk diye seslenmiş mektuplarında Ahmed Arif .
Ya nicesin ömrümün varı ? Her adımda , her düşünden , her düşten önce seni karşıma alır , bakar , sorarım , bunu bilir miydin ? Başkaca dövüşemem ki . Yenilmemenim tılsımı ... Tam boş yanı bu diyorum celladın.
Tam bıçağım cehennem gibi güzelken.
Aklıma düşüyorsun.
Ellerim arık ...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“”Şimdi artık biliyorum, insan çocukluğunun evinden bir gün çıkıyor , sonra o eski romanlardaki maceracı gezginler gibi ordan oraya savruluyor. Hanlarda kalıyor ,tanımadığı insanların evinde misafir oluyor , hiç bilmediği perili köşklerde geceliyor , kaderin önüne çıkarttığı yollardan bazen birini bazen ötekini seçerek hayatı keşfe çalışıyor . Kimi zaman bir yerde durup artık yorulduğunu daha fazlasını görmek istemediğini düşünerek kendisine sazlardan bir kulübe kuruyor. Sonra bazen o kulübeyi yıkıp yeniden yollara düşüyor . Ama hep sonunda kendi evini , gerçekte ait olduğu , hiçbir şey yapmadan , yalnızca içinde oturduğu için bile mutlu olacağı o eşsiz yeri , ruhunun sığınağını arıyor. Kaç kişi bulabilmiştir ki? Kaç kişi kendisine göre eşsiz bir maceranın ardından güverteye çıkıp ufka bakarken , "Kıyı göründü" , diye bağıracak kadar şanslı olmuştur ? Hatta kaç kişi gerçekte bütün bu çılgınca yolculuğun amacını anlayabilmiştir ki? “” zorluklar bir aşka ne kadar engel olabilir bu sorunun yanıtı bu kitapta
