Sercan Çelik
@sercanpab
Âleme, âdeme bigâneyiz biz.
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Şöyle düşündü: Diyelim ki evren, yokluktan varlık düzlemine sonradan çıkarıldı, pekâlâ, ama kendi kendine var olmuş olamaz
ki. Onu varlık düzlemine çıkaran bir fail olmalıdır. Dahası bu fail, duyu organlarıyla algılanıyor olmamalıdır. Duyu organlarıyla algılanırsa cisimleşir. Failin cisimleşmesi, evrenin bir parçası hâline gelmesine ve onun bir var edene muhtaç bir varlığa dönüşmesi anlamına gelir. İkinci var eden de cisimleşirse üçüncü bir faile, üçüncü fail de dördüncüsüne ihtiyaç duyar. Böyle bir mantıkla zorunluluk zinciri, saçma bir şekilde sonsuza kadar sürüp gider. Öyleyse evrenin, cisim olmayan bir faili olmalıdır.
Hele hele kendisine öğretilen isimlerin arasında öyleleri vardı ki Adem o sayfalara göz bile gezdiremedi. Kan dökmek, fesat
çıkarmak, bozgunculuk yapmak. Emanete ihanet etmek, kalbi kapanmak, vicdansız kalmak. Hepsi de zulüm başlığının altında
duruyordu. Bir çocuk masumiyetinde, ne olduklarını anlamadı Adem ama ağırlıklarını sol göğsünün altında, kalbinin üzerinde hissetti. Öyle kötü huylulardı ki, şu en ağır kelime, ölmekten bile beterlerdi.
Bu kadar katışığın karışığın arasında Âdem eğri ile doğruyu
birbirinden ayırabilsin diye, Yaratan, aklı yarattı. Diri ve parlak bir
varlıktı. Onu Âdem'in başına koydu. Lakin bir manası da düğüm
olan akıl, kendi kendisiyle sınırlıydı. Kavrayamadığını reddediyordu. Bunun üzerine Kalpleri Sağlam Tutucu, kalbi yarattı, Âdem'in göğsünün sol yanına bıraktı. Kalp, aklın çıkmadığı yücelere çıkacaktı. Akıldan daha diri daha parlaktı.