Sercan Çelik
@sercanpab
Âleme, âdeme bigâneyiz biz.
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
O, bu çerçeve içinde, tanrılar ve insanlar arasında en büyük olan, insanlara ne şekil, ne de büyüklük bakımından benzeyen, tek bir Tanrı'dan söz eder. Buna göre, tanrısal gerçeklik, sanıldığı gibi, çok değil de, tektir. Ksenophanes Tanrı'nın birliğini, O'nun en büyük, yani en yetkin varlık oluşunun mantıksal bir sonucu olarak görür. Tanrı'nın en büyük varlık oluşu ya da yetkinliği, yine O'nun hareketsiz ya da değişmez olmasını gerektirir. Tanrı yaratılmamış ve yok edilemez olan Varlıktır; O, ezeli ve ebedidir. Ksenophanes'in Tanrısı'nın bu sıfatları, kolaylıkla anlaşılacağı üzere, Parmenides'in Bir Olan Varlığının özellikleridir.
Bununla birlikte, Ksenophanes burada kalmaz; onun din anlayışında söz konusu yıkıcı eleştiri evresini, yapıcı bir din anlayışı izler. Başka bir deyişle, o popüler ya da mitolojik Tanrı anlayışını veya antropomorfik bir Tanrı görüşünü, yani çoktanrıcılığı şiddetle eleştirdikten sonra, pozitif bir Tanrı öğretisi ileri sürmüştür.
Başka bir deyişle o, insan ruhunun ölümsüzlüğüyle ruh göçü inancının savunuculuğunu yapmıştır. Aslında bu inanç ya da öğretiler, hiçbir şekilde özgün olmayıp, çok muhtemelen Yunanlı olmayan bir kaynaktan türetilmiş veya devşirilmişlerdir. Nitekim Heredotos, ruh göçü fikrinin, Pythagoras'ın özgün görüşü olmayıp, dışarıdan alınma bir fikir olduğuna işaret etmiştir. Ruh göçü düşüncesinin ana vatanı Hindistan'dır. Ruhun ölümsüzlüğüne veya ölümden sonraki hayat düşüncesine gelince, buna da Mısırlılarda, Giritlilerde ve Miken uygarlığında rastlanmaktadır. Demek ki, ruhun ölümsüzlüğü ve ruh göçü ile ilgili fikirler, yeni ve Özgün öğretiler olmaktan uzaktır.