"Gök nasıl mavi.Tatlı can nasıl daha da tatlı bugün.
Ve ölüm denen bilmece ne kadar sade.
Ve fersah fersah uzak.."
“Heyhât,insanoğlunu anlayamadan göçeceğim şu fâni dünyadan…”
Azrailleri var ve övülünce yine de böbürlenebiliyorlar. Heyhat, insanoğlunu anlayamadan göçeceğim şu fani dünyadan.
Bugün tabiat ne kadar güzel. Kuşkusuz her gün böyle bu. Ama güzelliği görmek her zaman mümkün değil. Bakmasını bilmek gerek. Acılara, hastalığa ve yorgunluğa rağmen bakılabilir. O zaman güzelliğin içinde bütün bunlara da iyi gelen bir düşünce olduğu görülür. O ‘düşünceyi’ bir kere ellerine geçirmiş olanlar başlarına gelen bütün sevinçlerin ve acıların külfetine daha kolay katlanabilirler: mutluluk da tahammül ister. Onu da iyi anlamalı.