sena
@sercekuss
Uslanmaz bir yürek taşıdığıma dair
yaygın bir kanaat dolaşır aynalarda
121 okur puanı
Eylül 2016 tarihinde katıldı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Salih Mirzabeyoğlu
“Kedûret” filân diye anlatıyoruz Ölüm Odası’nda; hiçbir şeyin tadı tuzu kalmadı, hiçbir şeyin. Sanki her şeyin böyle canı çekilmiş gibi, yaşananlara, olup bitenlere bakınca görüyorsun onu… “Varoluş şevki” denilen şey uçup gitmiş adeta; var ya, yaşadığını, varolduğunu, hayatı duyan, hisseden o şevk yok; ağız tadıyla böyle bir yemek bile yenmiyor neredeyse, aceleyle atıştır geç… Zaman o kadar hızlı, çabuk geçiyor ki böyle ‘makine’ soğukluğu, ruhsuzluğu içinde, bir an durup düşünmeye, bir şeylerin farkına varmaya “vakit yok…” Ahir zaman şeyi bu… Diyor ya: “Dünyanın neşesi gitti, kedûreti kaldı” diye. “Neşe” deyince, göbek atmak değil… Varoluş sevinci, onun şuuru… İşte o “ruh” kalmadı; her şeyin böyle canı çekilmiş gibi… Mevsimlerin bile farkına varmadan çoğu zaman… Garip bir şey bu… O “varoluş” mânâsından uzaklaştıkça, ruhsuzlaşıyor sanki her şey; şimdi bir av köpeği düşün; o kadar dağ, dere, tepe koşar, o kadar şeyden sonra gelir, yatar; yorgun ve mutludur… Kendi fıtrî işini yapmıştır. Bir eşeği o su değirmenine bağla iki turda yorgun ve bıkkındır. Bunun gibi… “İnsan” varoluş sebebinin dışına düşmüş, dünyanın ruhu çekiliyor sanki…
Salih Mirzabeyoğlu ile Zindan Konuşmaları / Mayıs-Haziran 2014
Salih Mirzabeyoğlu ile Zindan Konuşmaları / Mayıs-Haziran 2014Ölüm, iyi insanları dünyadan kurtarıyor sanırım.
Sayfa 148 - Soner Karakuş/Annemle Konuşma
