Şerife Ceylan
@serifeceylan_
Şu anda okuduğu kitaplar
Biz, toplama kampında yaşamış olanlar, barakalar arasında gezerek diğerlerini teselli etmeye çalışan ve elindeki son ekmeği paylaşanları hatırlayabilir. Sayı olarak az olabilirler ama her şeyi elinden alınmış bir insandan alınamayacak bir şey olduğunun yeterli kanıtını oluştururlar: İnsan özgürlüğünün son kalıntısı olan, koşullar ne olursa olsun kendi yolunu seçme tutumunu.
Belli miktarlarda gaz, boş bir kutuya pompalandığında kutu ne kadar büyük olursa olsun onu tamamen ve eşit dağılım göstererek doldurur. Aynı şekilde ıstırap da ister küçük ister büyük olsun insan ruhunu ve bilincini tamamen doldurur. Bu yüzden insan ıstırabının "boyutu" tamamen görelidir.
Martin, o akşamın ardından, Ruth'un evinden garip bir kafa karışıklığı ve çelişkili hislerle ayrıldı. Tırmanıp seviyelerine ulaşmak istediği insanlar onu hayal kırıklığına uğratmıştı... Bizzat kendisinin olağandışı bir zihinsel enerjiye sahip olduğunu bilmiyordu; derinlemesine araştırmalar yapmaya meraklı ve ulvi düşüncelere sahip insanlara Morse'lar gibi ailelerin kabul salonlarında rastlanmayacağının da farkında değildi; bu gibi insanların, yeryüzünün ve yeryüzü üstünde sürüler halinde süren yaşamın çok yukarılarında, masmavi gökyüzünde tek başlarına süzülen yalnız kartallar oldukları aklına hayaline gelmiyordu.
Cennetteki azizler- onların güzel ve saf olmamasının imkânı var mıydı? Onlara övgü düzmeyecekti. Fakat pisliğin içindeki azizler- ah, işte bu hiç bitmeyecek bir hayret konusuydu! Hayatı mücadeleye ve zahmete değer kılan buydu. Manevi ihtişamın, günahın ve kötülüğün lağım çukurlarından yükseldiğini görmek; bizzat yükselip çamura bulanmış gözlerle uzaklardaki, belli belirsiz güzelliği bir anlığına ilk kez görmek; zayıflıktan, güçsüzlükten, ahlâksızlıktan ve sonsuz bir vahşilikten gücün, doğruluğun ve yüksek manevi bağışın ortaya çıktığını görmek...
Meraklı bakışlarla kendine uzun uzun baktı. Kimsin sen? Nesin sen? Nereye aitsin? Sen aslında Lizzie Connolly gibi kızlara aitsin. Sen emekçi tayfasına, dibe vurmuş, kaba ve çirkin güruha aitsin. Pis ortamların içinde, pis kokuların arasında öküzler gibi yaşayan, ırgat gibi çalışan kölelere aitsin. İşte bayat sebze kokuları burnuna geliyor. O patatesler çürüyüp gidiyor. Kokla şunları seni Tanrının cezası kokla. Ama eline o kitapları almaya, güzel müzikler dinlemeye, güzel resimlerden hoşlanmayı öğrenmeye, iyi İngilizce konuşmaya, kendi sınıfındaki insanların aklına gelmeyen fikirleri düşünmeye, kendini öküzlerden, Lizzie Connolly gibilerden koparmaya ve senden milyonlarca mil ötede, yıldızların arasında yaşayan solgun, melek yüzlü bir kadını sevmeye cüret et bakalım!