Serkan Uslu
@serkanuslu
24 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
“Bağımlı kişi bağımlılığının farkında bile değildir. Kendini özgür sanır. Herhangi bir dış baskı olmaksızın kendini gerçekleştirmekte olduğu inancıyla kendini kendi isteğiyle sömürür.”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Sanat yabancılaştırmak durumundadır, rahatsız, huzursuz etmeli hatta acı vermelidir… Ürpermekten aciz bir bilinç, şeyleşmiş* bir bilinçtir… Her türlü acıyı yadsıyan hayat şeyleşmiş* bir hayattır.”
“Like günümüzün ağrı kesicisine dönüşür.”
ACI, MUTLULUK VE PALYATİF TOPLUM 1
Byung-Chul Han’ın Palyatif Toplum Günümüzde Acı kitabına, acıya ve mutluluğa değinmeden önce palyatif sözcüğünün ve palyatif toplumun tanımlarından bahsetmek istiyorum. Palyatif, “paltoyla örtmek” anlamına gelen pal/iare sözcüklerinden oluşur. Kelime manası geçici, köklü çözümü olmayandır. Tıpta tanımı, tedavisi mümkün olmayan hastaların rahatlatılması için yapılan uygulamalardır. Palyatif toplum ise acı ve toplumsal sorunlardan arınmış ya da bunlara gözlerini kapamış bir toplumdur. Byung-Chul Han palyatif toplumu, beğeni çılgınlığına kapılmış beğendim toplumu olarak tanımlıyor. Sosyal medyada yaptığı paylaşımların beğeni sayısına göre mutlu olup, takipçi sayısını anlık olarak takip eden, başkaları ne der, düşüncesiyle hayatına yön veren ve salt mutluluğa odaklanmış insanların sayısı bizim toplumumuzda da azımsanmayacak kadar fazla. Böyle bakınca “Like günümüzün ağrı kesicisine dönüşür.” Böyle dönemlerde ve böyle toplumlarda acının arındırıcılığı, iyileştiriciliği, olgunlaştırıcılığı ve Hilal Bebek’in dediği gibi acının insanı pişirici etkisi unutulur.
Bundan sanat, edebiyat, siyaset ve ticaret de etkilenir. Sanat zorla beğendim korsesinin içine tıkılmaktadır. İnsanları mutlu edecek eserler önlerine sunulur. Tabii bu durum arz talep meselesidir. Palyatif toplumun insanları acıdan, cüzzamlı hastalardan kaçar gibi kaçarlar. Kadehlerini sentetik duygularla doldurup, her yudumda mutluluğu soluyup, girdapta olduğunu unutup gözleri açık derin uykulara yatarlar.
Her sanat eseri, her sanatçı ve her insan metalaştırılmıştır. Tüketilecek bir meta ve emilecek kanı kalmayınca buruşturulup kenara atılacak bir tüketim ürünü haline gelmiştir. Beklenti ve son bellidir. Böyle olunca insanların beklentisi doğrultusunda sürekli üretilecek ve riske girilmeyecektir. Çünkü aynı beğeni
