Aslında Crane’in anlattığı şey, tam da ebeveynlikteki pasiflik ve müdahale edememe durumunun, çocuğun psikolojisini nasıl şekillendirdiği.
Ve ayrıca bağımlılık, sadece bireyi değil, tüm aileyi sarmalayan bir etki yaratıyor. Bu durum hikâyesi anlatımı da zaten tam o atmosferi veriyor; olay örgüsünden çok o içsel, psikolojik çalkantıya odaklanıyor.
Kitapta özellikle anne sevgisi, bağımlılık, suçluluk ve çaresizlik duyguları hakim.
Üzerinde yaşadığı için dünyanın ona borçlu olmadığına yönelik kasvetli bir kanıya kapılmak mı?