Selen
@sestod
"En iyisi susmak, susamıyor da insan..." Leyla Erbil
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
1914 yılında yazılmış bir klasik olmasına rağmen modern romanlara öncü olduğunu düşündüğüm özellikleri vardı. Öncelikle oldukça akıcı bir dili olmasına rağmen simgelerle döşenmiş felsefik bir alt metni vardı kitabın. Bağımlı bir kişilik olarak büyümüş başkarakterin annesini kaybettikten sonra gördüğü ilk kadına bağlanması ve o hayatına (aslında zihnine) girdikten sonra sevebilme becerisine dair bir aydınlanma yaşaması, aşk olgusunu kendi içimde sorgulamama neden oldu. Sonlara doğru gerçekleşen yazar-karakter buluşması ve aralarındaki diyalog oldukça ilgi çekiciydi, yaratıcı- yaratılan sorgulaması yaptıran bir bölümdü. Köpek Orfeo, biraz bana Olric’i anımsattı. Monologlarını dile getirmek için bir araç olarak kullanılmış. Kitabı okurken sürekli aklımda bir tiyatro sahnesi ve giren-çıkan oyuncular canlandı ve sahneye konulsa neler yapılabilir diye düşündüm sık sık. Benim hem severek okuduğum, hem de kitap bittiğinde “iyi ki okumuşum” dediğim bir kitap oldu.
