Yalnız kaldığında kendi kendine konuşuyor.
Reklam
Puan vermedi·140 syf.·
7 günde okudu
·2026 6. kitabı
Çocukluğun kendini saf bir biçimde akışa bırakması ne güzeldi. Yiten bu işte!..
Baba eve gelir ekmeğiyle, bıçağıyla.
Evdedir anne kaşığıyla, sapıyla,
Gözevinden vururlar onu,
Karartırlar etözünü.
İrisleri kırmızıyla döşeli,
teninde dantel izleri...
Ağzının üzerinde bir örümcek
örüyor suskunluğu salyasıyla;
ipek ağın ardından kıpırdayan dudakları
çıkrıkçı kızın ses vermiyor yatık zamanda.
Kuşlar bu kızın kulağında küpedir; kulağı kesik kuşlar, su kuşları ve ürkünç uçuşları...
Kayalıklarda oyulmuş gömütler,
kızın hayatını eğik kılmış bir kez,
geçmiş yığılmış da örümcek ağının ardına,
Ağzının içi bir yığın taş, çim, acı...
Reklam