Sevde Ceylan
@sevdenurc
Reklam
“yaşlıların sonsuza dek yaşadığı, çocukların da bir türlü serpilip büyüyemediği bir dünya”
yazar çağın gerçeklerinden ve japonya’nın tarihinden yola çıkarak bir distopya kurmuş. japonya’nın yeniden tüm dünyaya kapılarını kapattığı, çocukların çeşitli hastalıklardan dolayı öldüğü, yaşlılarınsa bir türlü ölemediği, hayvanların yok olduğu, ağaçların zehirli meyveler ürettiği bir japonya hayalini dede ve torun ilişkisi üzerinden ele almış. kısa, okuması kolay ama bazı noktalar rahatsız edici. hüseyin can erkin hocanın çevirisi zaten harika. tavsiye ederim.
kazuo ıshıguro’nun nobel ödüllü distopik romanı. kitap bana “the lobster” havası verdi. bu tarzı pek sevmem ama yazar oldukça akıcı, merak uyandırıcı şekilde yazmış. kalemine sağlık. bir hedef dahilinde dünyaya getirilen klonların, 3 arkadaş özelinde, çocukluktan itibaren yaşadıklarını anlatıyor. birçok yönden rahatsız edici. özellikle neden kimse başkaları tarafından çizilen hayatlarına karşı gelmiyor, kaçıp gitmiyor, herkes boyun eğiyor diye düşündürüyor. belki de kitabın sonunda klonların gerçekten ruhları olup olmadığı sorgulamasının cevabını bu şekilde verdi yazar, bilemiyorum. mental olarak iyi bir yerdeyseniz ve distopya okumak istiyorsanız tavsiye ederim.
herkesin bilip de engel olmak için hiçbir şey yapmadığı bir cinayet öyküsü. sonunda şunu düşündüm; kötü sonu bildiğimiz ama engellemeye çalışmadığımız ne çok şey var! bazen bir kişinin tavrı bile fark yaratır ama toplumca göz yumulan o kadar çok durum var ki...
