Bugün seni unuttuğum gün değil.
Çünkü bazı insanlar unutulmaz; sadece hayatındaki yerleri değişir.
Bugün senden vazgeçtiğim gün de değil. Vazgeçmek, hâlâ mücadele etmek demektir. Ben artık mücadele etmiyorum.
Bugün senden bir karşılık beklemediğim gün. Bugün senden bir mesaj ummadığım, bir telefon beklemediğim, "Belki gelir." diye hayal kurmadığım gün.
Bugün bilekliğimi çıkardığım gün. Sadece bileğimden bir aksesuarı değil, aylarca taşıdığım umudu, beklentiyi ve yükü de çıkardığım gün.
Bugün "Sen olmasan da hayat devam ediyor." dediğim gün. İlk kez bunu kendime gerçekten inandırdığım gün.
Bugün her şeyden önce kendimi düşündüğüm gün. Hayatımı bir başkasının varlığına göre değil, kendi varlığıma göre yaşamaya karar verdiğim gün.
Bugün kendime yeni bir başlangıç yaptığım gün. Geçmişimi inkâr etmeden, ama ona mahkûm da olmadan yürümeye başladığım gün.
Dün sen hayatımın merkezindeydin. Düşüncelerimin, hayallerimin ve dualarımın merkezindeydin.
Bugün ise sadece bir anısın.
Güzel ya da acı... Ama sadece bir anı.
Bugün senden umut etmediğim gün. "Belki bir gün." cümlesini içimden sildiğim gün. "Keşke gel." demediğim gün. Arkama bakmadan yürümeyi seçtiğim gün.
Bugün seni ne kadar büyüttüğümü fark ettiğim gün. Seni ulaşılmaz değil, sadece insan olarak gördüğüm gün. Seni gözümde büyütürken kendimi ne kadar küçülttüğümü anladığım gün.
Bugün yeniden kendimi hatırladığım gün.
Bugün kendi değerimi yeniden keşfettiğim gün.