Puan vermedi·109 syf.·
2026 25. kitabı
Fransa’da, küçücük bir masum kız çocuğunun doğduğu andan itibaren, anne ve babasının psikolojik ve fiziksel şiddetine nasıl maruz kaldığını anlatan kısacık, gerçek bir roman. Açıkçası, kitap her satırında beni çok öfkelendirdi. Minicik masum bir çocuğun hissettiklerini ben de hissettim, bazı sayfalarda bu kadar mı vahşileşebilir insanlar diye sorguladım.Fiziksel şiddete maruz kalmasını gösteren onlarca emare olmasına rağmen yetkililerin buna kör kalmasına ayrıca öfke duydum. Ortada koca bi istismar olduğu aşikar keza anne ve baba oyunculuklarıyla yetkilileri bir şekilde öyle olmadığına ikna edebiliyor. Sonradan durumun ciddiyetini anlasalar da ne yazık ki
“Geç gelen adalet adalet değildir” sözünün vücut bulmuş halini hissediyorsunuz kitabın son satırlarında. Nedense hep iş işten geçtikten sonra bir şeylerin ciddiyetini idrak ediyoruz. Keşke şu dünyada çocuklar acı çekmese, keşke onlara daha iyi bi dünya sunabilsek... Keşke çocukları koşulsuz bir sevgi içinde büyütbilecek idrağa sahip yetişkinler anne baba olabilse.. Diana gibi acı çektim, kimsesizliğini içimde hissettim. Gerçekten çok etkileyici bir kitap hala etkisinden çıkamıyorum, keşke herkes ilahi ve adil bir anne baba olabilse. Her sayfasında biraz daha içim sızladı, biraz daha sustum. Bir çocuğun duyulmayan sesine tanıklık etmek kolay değildi. İnsanın kalbine dokunan, düşündüren ve iz bırakan bir kitap. Mutlaka okunmalı.
Kitabda ən çox xoşuma gələn cəhət müxtəlif şəxslərin həyatında və onların yaradıcılıqlarında yeriməyin oynadığı rolla yaxından tanış olmaq oldu. Nitşedən Qandiyə qədər bir çox şəxsin düşüncə dünyasına yeriməyin necə yoldaşlıq etdiyini görmək yaradıcılıq və fiziki hərəkət arasındakı əlaqə haqqında yenidən düşünməyə vadar edir. Mənim üçün ilham verici oldu.
Bununla belə, kitabın bəzi hissələrində eyni marağı qorumaqda çətinlik çəkdim. Müəllifin öz düşüncələrini ifadə etdiyi esselər zaman keçdikcə məndə təkrar hissi yaratdı. Kitabın əvvəlində fikirlər təsirli görünsə də, sonrakı bölümlərdə fərqli nümunələr və ifadələr vasitəsilə eyni məzmunun yenidən təqdim olunduğunu düşündüm. Bu səbəbdən əsər mənim üçün güclü başlanğıcdan sonra müəyyən qədər ritmini itirdi.
Bütün bunlara baxmayaraq, kitab adi görünən bir fəaliyyətin – yeriməyin – azadlıq, təfəkkür və yaradıcılıqla nə qədər sıx bağlı olduğunu göstərən və oxunmağa dəyər bir kitabdır.
10/10
2026 12. kitabı
Bazen insanı hayata bağlayan şey, gerçekleşen hayalleri değil; geride bırakamadığı insanlardır.
Bu kitap bende en çok yarım kalmış hayallerin hüznünü bıraktı. Ahmet Cemil'in birer birer hayallerini kaybetmesini okumak zaten zorken, sonunda istediği hiçbir şeye kavuşamaması insanın içinde buruk bir his bırakıyor. Ama beni en çok etkileyen şey, her şeye rağmen hayata tutunmayı seçmesi oldu.
Yaşadığı onca kaybın ve hayal kırıklığının ardından ümidini neredeyse tamamen yitirse de annesini yalnız bırakmamak için geri dönmesi çok anlamlıydı. Belki hayalleri yıkılmıştı ama annesine olan sevgisi ve bağlılığı onu hayata bağlayan son şeydi. Bu yüzden romanın sonunu sadece bir yenilgi olarak göremiyorum. İçinde sessiz bir direniş ve yaşama devam etme kararı da var.
Hüzünlü ama etkisi uzun süre geçmeyen bir kitap. Ahmet Cemil'in hikâyesi bana bazen insanın her şeyini kaybetse bile sevdikleri için yaşamaya devam edebileceğini hatırlattı. Bu yönüyle beni derinden etkileyen bir eser oldu.
gizem türünün kraliçesinden sevgilerle
şaka gibi ama evet HAZİRAN ayında bu yılın EN İYİ gizem/gerilim kitabını ilan ediyorum:
Kocamın Karısı.
bir diğer adı ile İlk Sayfadan Son Sayfaya Kadar Size Kendinizi Mal Gibi Hissettirip Bundan Büyük Keyif Alacağım. lol. yazar Alice Feeney’den sevgilerle. hahahshs
Gelelim detaylara:
Eden Fox, sanat hayatında önemli bir dönüm noktasına yaklaşırken eşi Harrison ile birlikte İngiltere’nin sakin bir sahil kasabasında yeni bir yaşam kurmuştur. Ancak bir akşam koşusundan eve döndüğünde her şey değişir. Evin kapısı açılmaz, anahtarı çalışmaz. Zile bastığında kapıyı açan kadın, Eden’in kıyafetlerini, yüzüğünü ve hatta kimliğini kullanmaktadır. Üstelik Harrison da bu kadının gerçek eşi olduğunu iddia eder.
Romanın diğer anlatı hattında ise Birdy isimli gizemli bir karakter yer alır. Geçmişi karanlık sırlarla dolu olan Birdy; aile ilişkileri, kayıplar ve ölüm düşüncesi etrafında şekillenen rahatsız edici olaylarla mücadele etmektedir. Hikâye ilerledikçe Birdy ve Eden’in yolları beklenmedik biçimde kesişmeye başlar.
Müthiş bir psikolojik gerilim diye düşünmeyin. Kitabın olayı bu değil. Kitabın olayı sizin olayların çözümüne ilişkin en ufak bir yardım sağlayamaması. Aksine sizin yaklaştığınızı hissettiğinde başka bir bomba patlatıyor.
Ben yazın gizem/gerilim okumayı çok severim. Niyeyse ben deniz kum güneş havuz keyfi yaparken bir yerde birilerinin gırtlağına b*çak dayanmış olması değişik bir keyif veriyor hahaha
Kesinlikle OKUMAYIN. Zaman kaybı. Başka bir şey değil bu seri. Bomboş bir kitap okudum. İlk kitaptan da öncesine gittik ve bi daha geri gelmedik. Geçmişlerini okuduk. 1. kitabın sonuna ancak 3. kitabın 50. sayfasında geliyorsunuz. Aşırı saçma olaysız amaçsız bir kitap. Beğenenler neden beğenmiş asla anlam veremiyorum. Aralarındaki tek şey cinsellik. Asla sevgi yok ikisinde de. Bu zamana kadar okuduğum EN KÖTÜ KİTAP. Tavsiye eden kişinin kafasını da asla anlamadım. Sakın okumayın bu seriyi.
9/10
Pavese heç vaxt bu sətirlərin çap olunacağını düşünməyib. O, sadəcə özüylə danışır, öz ağrısını, öz çaşqınlığını kağıza tökür. Və ən pisi odur ki, mən bu sətirləri oxuyarkən artıq onun sonunu bilirəm – 1950-ci ildə, bu gündəliyi bitirəndən az sonra o, özünə qəsd edəcək. Yəni mən əlimdə tutduğum bu kitabda, sanki bir insanın ölüm hökmünü öz əliylə yazdığı gizli bir etirafnaməni oxuyuram. Bu, insanı çox qəribə bir hala salır.
Mənə elə gəlir ki, Pavese üçün “yaşama uğraşı” ifadəsi məhz bir “zanaət”dir, “məşğuliyyət”dir. O, yaşamağı sanki bir peşə kimi görür: səhər durub işə getmək kimi, nəfəs almağı, sevməyi, yazmağı bir əmək kimi qəbul edir. Amma burada faciəvi bir ziddiyyət var – o, bu peşəni sevmir, buna qabiliyyəti olmadığını düşünür, amma yenə də hər gün durub o işi görməyə çalışır. Düşünürəm ki, məhz bu ziddiyyət onu yazmağa məcbur edir. Əgər həqiqətən yaşamağı bacarsaydı, bu gündəliklər heç vaxt olmazdı.
Kitab boyu onu iki şeyin arasında parçalandığını görürəm: bir tərəfdə intihar düşüncəsi, o biri tərəfdə isə duyğulara, təbiətə, yazmağa olan bağlılığı. O, dağlara, tənhalığa, kənd həyatına vurğundur, amma şəhərdə, insanların arasında boğulur. Sevgi məsələsinə gəldikdə isə, məncə Pavese öz xoşbəxtliyinin ən böyük düşmənidir. O, qadınları elə bir ideala çevirir ki, heç bir canlı insan bu ideala çata bilməz. O, sevgini bir “məsələ” kimi həll etməyə çalışır, amma sevgi həll olunacaq bir tənlik deyil. Və bu uyğunsuzluq onu hər dəfə daha da kədərləndirir.
Ən çox onun özünə qarşı olan amansız dürüstlüyünə heyran qalıram. Pavese heç vaxt özünü yaxşı göstərməyə çalışmır. O, qorxaqlığını, eqoizmini, acizliyini çılpaq şəkildə ortaya qoyur. Elə bil deyir: “Baxın, mən bu qədər zəifəm, bu qədər səhv edirəm, amma bəlkə də bu zəifliklərimi yazmaq mənim yeganə qurtuluşumdur”.
