Acaba insanın içini dışına çevirseler, vicdanı ile baş başa kaldığı zamanlar, kurduğu hayallerden dolayı kendi gözünde kendisine daha fazla iğrenç görünür mü?
Bilmem gecenin hâline hiç dikkat edilmiş midir? Bir kere yeryüzüne o karanlık çöker de, bir kere odanın kapısı, penceresi kapanır da yalnızlığın korkunçluğu düşünceyi, kalbi istila edince, var olmayla yok olmanın hiç farkı kalmaz. Ne tarafa bakılsa göz hiçbir şey görmez, ses işitilmez, dost düşman hiç kimse görünmez.