Polisiye roman okumak benim için gerçek dünyadan çıkıştır. Merak unsurunun ön plana çıkması bu türü benim gözümde farklı kılar.
Ahmet Ümit'ten okuduğum ilk roman Kırlangıç çığlığıdır.
Bu roman hakkında şunları açık yüreklilikle söyleyebilirim ki beni gerçekten sarstı. Kurgusu harikaydı. Özellikle çocuklara yapılan bu davranış -taciz- insanı derinden üzüyor. Yeri geldi katile hak verdim, yeri geldi ne olmuş olursa olsun kimse ölmeyi hak etmez diye düşündüm. Fikirlerimi sınadı doğrusu.
Tek kötü yanı mutlu sonla bitmesiydi. Ben bir romanın sonunun realist bitmesi taraftarıyım. Çünkü hayatta mucizelere pek sık rastlanmaz. Birisi kafanıza silah dayadığı zaman -özellikle o kişi eli kanlı bir seri katilse- yaşamanız çok düşük bir olasılıktır, başroller ölmez Yargısından nefret ederim. Bundandır sanırım dizi izlememem.
Şunu da belirteyim daha önce okuduğum polisiyelerde bitmemişlik duygusu ağır basmaktaydı. Ama bu romanın sonu ciddi anlamda tatmin etti beni. Her şey yerli yerine uydu.
Son olarak bayıldığım bu romanı şiddetle tavsiye ediyorum, dediğim gibi tek kötü yönü mutlu sonla bitmesi. :)
Keyifli okumalar...