Bulutların hayatı ayrılık ve yeniden buluşmadır, gözyaşı ve gülümsemedir. Can da öyledir, madde dünyasında yollara düşmek, bir bulut gibi hüznün dağları ve sevincin ovaları üstünden geçmek için Evrensel Ruh'tan ayrılır, sonra ölümün rüzgârlarıyla karşılaşır; o andan itibaren, önceden bulunduğu yere, aşk ve güzellik denizine, Tanrı'ya döner...
İnsan sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler ve hiçbir şey olmaz. Bekleyip durur insan. Hiçbir şey olmaz. İnsan bekler, bekler, bekler, şakakları zonklayana dek düşünür, düşünür, düşünür,. Hiçbir şey olmaz. İnsan yalnız kalır. Yalnız... Yalnız...