Şevval Özer
@sevvallozer
Bu kitap hakkında inceleme yapmayacağım ama Franz Kafka’nın Dava adlı romanından sonra mutlaka okunması gereken bir kitap. Kitabın alt başlığı zaten-Franz Kafka’nın “Dava” sından hareketle edebiyatta utancın arkeolojisi- Ahmet Sarı’nın ağzından muhteşem bir inceleme olmuş.
Feryal ve İsmet çiftinin açılışını yaza bıraktıkları hayal otelde geçiyor konular. Her hikaye odaların adıyla geçiyor. Odaların adları ise menekşe, kaktüs, begonvil... daha bir çok bitki ismi. Öykü olmasına karşın adeta bir psikolojik romandı. Aslında odaların bu isimleride hikayede ki karakterlerin hayatlarına renk katmış gibi.
Her odaya kişilerin gelmesiyle olaylar başlıyor. Her hikayede bu kişiler devam ediyor. Bu kitabı okurken bir insanın bir kitapta kendini bulabilmesini yada bulabilir mi? hep bu durumu sorguladım. Karakterlerin öyküde temel meseleleri kendi benliklerini bulabilmek. Ve okurken de durup dururken kendinizi sorgular buluyorsunuz. Bazen insan kayboluyor, denize bakarken yada başka bir şeye fidana mesela kendini bulabiliyor ya da hiç bulamıyor. Aslında insanların birbirine olan öfkesi, nefreti,sevgisi de var. Karşısındakini tanıyamamak. Hep bir kuşku içindeler.
Aslında kitabın benim açımdan bir sonu olmadı. O otelde yaşayan herkesin kafamda hâlâ hayatları devam ediyor gibi. Okunması biraz zor bir kitap ama etkisi de büyük bir kitap. Nihan Eren’ le ilk tanışmam ama son olmayacak:) okuduğum en iyi öykülerden biriydi.
Bu kitabı bir tavsiye üzerine okudum. İyi ki de okumuşum. Kitabın başlığından da anlaşılacağı üzere bu sesli dünyada sessizliğin anlamını bulmak için yazılan bir kitap.
Çağımızın en büyük sorunlarından biri gürültü. Herkesin söylemek istediği, sesini duyurmak istediği bir çağdayız. Fakat bu gürültüden kurtulup, kendi benliğimizi bulmak.
Belki öylece dururken, yürürken, yolculuk ederken vs. sessizliği bulmak. Belki kolaydır bu sessizliği bulmak fakat bu işe girişmek zor gelir belki insanlara.
İnsanlar 8 saniye bile bir şeye odaklanamıyorlarmış ilkçağ insanında bu 12 saniyeymiş. Gerçekten hiçbir şeye tam olarak odaklanamıyoruz. Peki bunun nedeni nedir? Durup düşünürken bile kafamızda yediğimiz yemekler, acılarımız, sevinçlerimiz vs. geliyor. Zihnimiz asla boş kalmıyor.
Bu durumda sessizliğe yönelmemiz gerektiğini yazıyor yazar. Sade üslubu ve anlaşılırlığıyla güzel bir farkındalık kitabı. Bu yaşadığımız çağda herkesin okuması ve okutturması gereken bir kitap.
Ömer ve Macide arasında geçen ruhsal aşk romanı. Sabahattin Ali’nin en güzel romanı diyebilirim. Okurken derin düşüncelere dalıyoruz ama aynı zaman da akıcı bir üslubu var. Zihinde tasvir edilirken en ince ayrıntıya kadar tasvir edilebilecek bir roman. Bir aşkın içinde iki tarafında duygularını, yaşayışlarını derinine kadar hissediyoruz. Okuyanın herkesin kendine yakın bulacağı illa ki bir cümle olacaktır. Çünkü Sabahattin Ali’nin zarif anlatışı ve sanki her insanın duygularını düşünüyormuş gibi yazması kitaba yakınlaşmanın bir başka yönü. Okurken her sayfayı çevirdiğimizde hüzünleneceğimiz bir roman.
Mîna Hanım beş bölüm olarak hayatını yazmış ama dolu dolu hayatını. Hayatına Falih Rıfkı Atay, Nazım Hikmet, Sabahattin Eyüboğlu, Oğuz Atay daha sayamadığım bir çok şair ve yazar dokunmuş. Kitabı okurken genelde tebessüm ettim. Ama kitabın sonlarında ülkedeki darbeleri gördüğü için Mîna Hanım’ın zor bir hayatı olmuş. Ama hiçbir zaman dik duruşundan taviz vermemiş biri. Fikirlerini özgürce savunan ve uygulayan biri olmuş. Okuyan herkesin Mîna Hanım’dan elbet çıkaracağı dersler olacaktır. Kitabın sonundaki altıncı bölümde de Mîna Hanım ve dostlarının fotoğraflarının olması kitaba daha da samimiyet katıyor.
