“Sus!” demiş.”Ondan daha talihli insan var mı ? Asıl bahtiyar, bir ömür boyunca hasretini çektiği şeye kavuşan değil,ona erişebildiğini anladığı anda, saadetin en yüksek noktasında bir “Ah!” diyerek düşüp ölebilendir.”
Diyeceğim o değil...Herif eline fırsat geçirmiş, vuruyor.Vuracak tabii. Bu dünya menfaat dünyası. Menfaatini düşünmeyen insan olur mu hiç ? Eline fırsat geçirip de çalmayan bir kişi göstersene bana!.. Ha ? Bir kişi!... Kör olayım yoktur.
Namuslu adam kalmamış bu dünyada iki gözüm,müslümandır,namazında,orucundadır,hakkımızı yemez diyorduk ama,biz onun hatrını saydıkça o bizim tepemize bindi.
Sabahattin AliSırça Köşk
Niçin hep acı şeyler yazayım? Dostlar, yufka yürekli dostlar bundan hoşlanmıyorlar.”Hep kötü,sakat şeyleri mi görecekler?” diyorlar, “Hep açlardan,çıplaklardan,dertlilerden mi bahsedeceksin? Geceleri gazete sarıp izmarit toplayan serseri çoçuklardan; bir karış toprak, bir bakraç su için birbirlerini öldürenlerden; cezaevlerine ruhları kemrile kemrile eriyip gidenlerden; doktor bulamayanlardan; hakkını alamayanlardan başka yazacak şeyler, iyi,güzel şeyler kalmadı mı ? Niçin yazılarındaki bütün insanlar benzi soluk,yüreği kederli ? Bu memlekette yüzü gülen, bahtiyar insan yok mu ?
Ah,ben hayvanları çok severim.Bütün canlı mahlukları,hayatı,güzelliği,saadeti severim.Bahtiyar bir köpek bile benim içimi sevinçle dolduruyor.Ben karanlık şeylerden bahsetmek için dünyaya gelmemişim.İçim tatlı,sıcak,neşeli şeyler anlatmak isteğiyle yanıyor.
Hele cümle alem bu köpeğin onda biri kadar rahata kavuşsun bakın ben bir daha acı şeylerden söz açar mıyım!
1946