şeyma
@seyemea
“Aşk aklın en soylu zaafıdır.” demiş John Dryden.
İnsanın aklının dışına çıktığı tek yanı, aklını yitirmeyi sevdiği tek duygusu aşktır. Kitabımızdaki ana kadın karakterimizin yaşadığı şey ise tam olarak bu. Kendisini sorguluyor, yapmaması gerektiği şeyleri tek tek kendisine tekrar ediyor ama en sonunda yine “Aşk” kazanıyor.
Nefes, yüksek lisans psikoloji öğrencisi ve aynı zamanda çok enerjik, dışa dönük bir karakter. Bir gece katıldığı düğün davetinde yakın arkadaşının çöpçatanlığı yüzünden yakışıklı ve bir o kadar kendi içinde sorunları olan pilot Hakan ile tanışır. Başta bu çöpçatanlıktan rahatsız olup, bu fikre soğuk baksada Hakan’ı gördükten sonra ona karşı bir şeyler hissetmeye başlar. En başta sadece bir çekim dese bile daha sonra bu duygusu merak, ilgi ve aşka dönüşecektir.
Nefes’in fazlasıyla fedakar oluşuyla ve Hakan’ın geçmişinde olan travmatik aşk hikayesi yüzünden okuyucuyu büyük bir duygusal çatışma bekliyor. Yer yer Nefes’e kızdığımız yer yerde olsa Hakan’ın yaşadığı kalp kıtıklıklarına empati yaptığımız bir okuma hayal edin. Bazen kitabın içine girip Firdevs Yöreoğlu gibi Nefes’in yakasından tutup “Sen Nefes Taşdelen’sin kendine gel!” diye bağırasım gelmedi mi? Geldi ama bu pek yapabileceğim bir şey olmadığı için Nefes’in akıllanması ve Hakan’ın da acilen geçmişin isinden dumanından arınması için dua eder oldum.
Çıkmazın içindeyim, kaybetmek istemediğim ama varlığını da hissettirmeyen birine daha ne kadar bel bağlayacaktım ki?
Seni sevmek, hem unutmak hem hatırlamak gibi.
Empatinin bol olduğu, kızmalı, sinirlenmeli bir okumaydı. Kapağından ötürü salt romantizm okuyacağını sanan bana da büyük bir ders niteliğindeydi. Romantik kitapta Psikolojik tahminler, çıkarımlar yaptım ya ben daha size ne diyeyim
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
️Bu kitaptaki öyküler, İstanbul’daki çeşitli sahaflardan satın alınan fotoğrafların kurmaca hikayeleridir.
Öykülerdeki kişi ve olayların fotoğraflarla ilişkisi yoktur. ️
Yukarıda okumuş olduğunuz paragraf kitabımızın ilk sayfasında yer alıyor. Beni bu kitaba çeken şey ise tam olarak budur. Sahaflardan toplanmış bir sürü fotoğraf ve üzerlerine kurgulanmış onlarca öykü
Her öykü benim için çok kıymetliydi. İlk öykümüz ‘Allah belanızı versin, Saygılarımla’ o kadar komikti ki!! Kahkahalarımı durduramamış ve koşarak annemin yanına gidip öyküyü sesli bir şekilde ona okumuştum. Yetmeyip ablamlara gittiğimde de kitaptan bu öyküyü seçip ona okumuştum. Uzunca bir süre aklımdan silineceğini sanmıyorum, o derece komikti
Beni hüngür şakır ağlatan Öykümüzün ismi ise ‘Müjdeci’
Öyle bir sonu beklemediğim için midir yoksa bir kız kardeşimin olmasından ötürü müdür bilmiyorum ama beni o kadar derinden etkilemişti ki kitaba devam edemeyip ağlamamı durdurmaya çalışmıştım
‘Yaz Helvası’ isimli öyküde de çok üzülmüştüm. “Fotoğraftaki tek dokunulmayan insan olmak” repliği kalbimi paramparça etmişti. Kitabı okurken ve her yeni fotoğrafta acaba kitapta kendisini ya da ailesinden birilerini gören var mıdır diye içimden sorup durmuştum. Çok gariptir ki ‘Yaz Helvası’ öyküsünde kullanılan fotoğraf için biri yazar ile iletişime geçip fotoğrafı nereden bulduğunu sormuş. Kısacası yazar o fotoğrafı bir sahaftan aldığını bilse bile, o ailesinin fotoğrafını sahafa nasıl ve kim tarafından verildiğini bilmiyor.
Etkilendiğim bir diğer öykü ise ‘Kötü Haber’
Oya Hanım’ın pişmanlıklarla dolu son anlarını kalp kırıklıkları eşliğinde okudum. Hayatını adadığı iş yerinden ayrılışı, kalp krizi geçirdiğinde yanında sadece tel zımbayla, ajandanın çıkması..
Umutlu değil hayalperestiz. Kusursuz değiliz, henüz
On yumurta kaç öğretmen eder?
Kitap yorumuma kitapta da geçen bu soruyla başlamak istiyorum. Soruyu ilk okuduğumda ne demek bu demiştim ancak paragrafta ilerledikçe ne demek olduğunu gözlerim dolu dolu öğrendim
Keşke; köy çocuğu Fikret’in, Çaycı Fiko’ya, Çaycı Fikodan, Fikret öğretmene dönüşümünün hikayesi.
Köyden on yumurtayla çıkan çocukların öğretmen, subay, mühendis, milletvekili hatta cumhurbaşkanı olabilmesinin hikayesi. Aslında ‘Keşke’ bir hikayeden çok daha fazlası..
‘Keşke’ Sema Soykan’ın kalemiyle tanışma kitabım oldu, iyi ki de olmuş. Tek kelimeyle muh-te-şem-di! Kitabı, karakterleri, kurguyu o kadar çok sevdim ki.. Tabii kurgu dediğime bakmayın siz. Kaynakçası olan kurgu mu olur? En ince ayrıntısına kadar araştırılıp yazılan ‘Keşke’ deki gibi ne Fikret’ler, ne Sabia’lar, ne Mehmet’ler, ne Tarık’lar solup gitti bu memlekette..
Ne mücadeleler, ne fedakarlıklar, ne acılar yaşandı yakın geçmişte. Bir Köy Enstitüsü Romanı olan Keşke; Köy Enstitülerinin kuruluşu, işleyişi ve kapanışlarına kadar yaşanan her şeyi, en ince detayına kadar karakterler üzerinden okuyucusuna sunuyor.
Kulaktan duyma bildiğim Köy Enstitülerinin değerini kitabı okuduktan sonra anlayabildim. Kapanmak zorunda kalınmasaydı ne olurdu? Şimdi nasıl olurduk diye diye bitirdim kitabı. Gerçi kitap mı beni bitirdi, yoksa ben mi kitabı bitirdim inanın bilmiyorum. O kadar üzücüydü ki benim için..
Nedred (Sabia) ve Fikret’in hikayesi…
Sevdiğim kadına Sabiam diyeceğim. Sanıyorum kelimelerle sahiplenmek, gerçekte sahiplenemeyenlerin avuntusu oluyor. Sondaki -m ekini yüreğimin dinmeyen sızısı sayın..
Mehmet ve Tarık’ın hikayesi..
Beni bu baba oğulun hikayesi çok etkilemişti. Hele kavuşmaları için yapılan ve sonrasında gelişen üzücü hadise… Kalbimin atışını boğazımda hissettiğim
