İyilik, genellikle sessiz olur. Çoğu zaman kimse fark etmez. Kötülükse gösterişi sever. Manşetleri süsleyen hep skandallar, krizler, çarpıcı olaylardır.
Ve insan zaman zaman kendi aklından bile uzaklaşmak ister. Çünkü akıl bedende tutsaktır. Bu tutsaklık ancak ya ölümle ya da zihnin kapılarını kırmakla sona erer.
Zira delilik, çoğu zaman alışılmış olandan farklı düşünebilmenin, sınırların dışına çıkabilmenin bedelidir. O yüzden bazı toplumlarda deli, azizle aynı çizgide durur. Aklını yitirmiş olmak ile aklı aşmış olmak arasında fark, çoğu zaman sadece bakış açısıdır.