Şeyma İnal
@seymainal
Öğrenci
11 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İçim kararmış, yalnız kalmış, umudumu kaybetmiş bir halde yeniden iskemleme yığıldım. Artık gelip beni götürebilirler, hiçbir şey umurumda değil; yüreğimdeki son tel de koptu. Bana yapacaklarına hazırım.
Kendi öz değerlendirmem dış başarılar gibi başka etkenlerden çok daha fazla size bağlıydı. Başarı, bir anın güçlenmesiydi, başka bir şey değil, ama diğer yandan sizin ağırlığınız aşağı çekmeye devam ediyordu. Birinci sınıfı hiçbir zaman geçemem diye düşünüyordum, ama başarmıştım, hatta ödül bile almıştım; ama lise giriş sınavını kesinlikle geçemezdim, ama başardım; okula giriş sınavını geçemezdim, ama başardım; ama şimdi lisenin ilk sınıfında kesinlikle başarısız olacaktım, hayır, başarısız olmadım ve bu böyle devam etti.
Ancak bu herhangi bir güven ile sonuçlanmadı, aksine -ve senin küçümseyici ifaden resmen buna bir kanıt niteliğindeydi- ne kadar başarılı olursam o kadar kötü sonuçlanacağına her zaman ikna olmuştum. Çoğu zaman, ilkokulu geçtiğimde, yani ortaokulda ve bunu da geçtikten sonra lisede vb. hocaların nasıl bir araya geldiklerini (lise yalnızca tekdüze bir örnek, ancak etrafımdaki her yer benzer şekildeydi) ve eşi benzeri olmayan bu korkunç durumu, yani benim gibi yeteneksiz ve her ne olursa olsun en cahilin bu sınıfa kadar gelmesinin nasıl mümkün olduğunu araştırmak üzere korkunç bir şekilde toplandıklarını gördüm.
Hoşunuza gitmeyen bir şey yapmaya başladığımda beni başarısızlıkla korkutuyordunuz ve fikrinize karşı saygı o kadar büyüktü ki daha sonra bir zaman için bile olsa o başarısızlık kaçınılmaz oluyordu. Kendi yaptıklarıma karşı güvenimi yitirmiştim. Tutarsız ve şüpheliydim. Yaş aldıkça, değersizliğimi kanıtlamak için bana karşı gösterdiğiniz malzeme de büyüyordu; yavaş yavaş bir şekilde gerçekten haklı çıkıyordunuz. Yine, yalnızca sizin yüzünden böyle olduğumu iddia etmemeye özen gösteriyorum. Sadece olanı güçlendirdiniz, ama olanı da fazlasıyla güçlendirdiniz, çünkü bana karşı çok güçlüydünüz ve bunu yapmak için tüm gücünüzü kullanırdınız.
Önemli olan ekmeği düz kesmekti; ama sizin bunu sosu damlatan bir bıçakla yapıyor olmanız önemsizdi. Yere yemek artıklarının düşmemesine dikkat edilmeliydi, ancak sonunda çoğu sizin altınızda bulunuyordu. Masada yalnızca yemekle ilgilenmemize izin veriliyordu, ama siz tırnaklarınızı temizler ve keserdiniz, kurşun kalem açardınız, kulaklarınızı kürdanla temizlerdiniz. Lütfen baba, beni doğru anlayın, bunlar esasen önemsiz detaylar olurdu, ancak benim için son derece otoriter olan siz, bana verdiğiniz emirleri kendiniz yerine getirmediğinizde benim için iç karartıcı hal aldılar. Böylece dünya benim için üçe bölündü, birinde köle olduğum, yalnızca benim için uydurulmuş yasalar altında yaşadığım ve dahası, nedenini bilmediğim, ancak bunlara hiçbir zaman uygun olmadığım bir dünya, ikincisinde ise benimkinden sonsuz derecede uzak olan, içinde sizin yaşadığınız, hükümetle, emirleri vermekle ve onlara itaat edilmemesinin verdiği öfkeyle meşgul olduğunuz ve en nihayetinde üçüncüsü, içinde insanların emir ve itaatlerden bağımsız ve mutlu yaşadıkları dünya.