Sevdiğim insanın bana hizmet etmesini değil, kendi isteğince ve kendi yolunda büyüyüp gelişmesini isterim. Eğer karşımdaki insanı seviyorsam, kendimi onunla bir hissederim, onu o olarak alırım kullanmaya ihtiyaç duyduğum bir nesne olarak değil.
Doğumdan ölüme, pazartesiden pazartesiye, sabahtan akşama tüm etkinlikler rutin ve prefabriktir. Bu rutin ağa yakalanan kişi, bir insan olduğunu;eşsiz bir birey, umutlarıyla ve düş kırıklığıyla, hüznü ve korkusuyla yaşamak için sadece bir şansı olan bir insan olduğunu unutmasın da ne yapsın?