Sezai uslangac
@sezai_uslangac
48 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
gölgesine kendini anlatmaya çalışan bir insan… yalnızlığını hayal edebildiniz mi ya da iç hesaplaşmasını, belki de hayattan bıkmışlığını? hiç böyle hissettiğiniz bir an oldu mu? gerçi böyle bir anınız olsa da olmasa da kitabı okuduktan sonra bir nebze de olsa hissedeceksiniz o duyguları…
kısacık bir kitaba, 112 sayfaya o kadar derin anlamları nasıl sığdırdın be adam… gerçi neler sığdırmıyoruz ki hayatımıza, baştan sona. (neyse tekrar dönelim kitaba)
ölüm bu kadar mı güzel anlatılır. kendi ürkütücü olsa da yazarın ifadeleriyle o kadar güzel anlatılmış ki, “gerçekten böyle hisseder herhalde insan” diye düşünüyorsunuz.
kitaptaki cümlelerin altını çizmeye kalkarsanız hepsi anlamlı, hiçbirini es geçemiyorsunuz. inceliğini aldanıp yoğun zamanlarınızda okumaya da kalkmayı, oldukça dikkat isteyen bir kitap. akıcı bir dil; derin bir anlatım.
yazarı da merak edip araştırınca intiharla hayatına son vermesi elbette ki beklediğim bir şey değildi ama yine de şaşırtıcı gelmedi. o kadar güzel yansıtmıştı ki ruh halini, demek ki gerçekten hissettikleriymiş diye düşündüyor insanı.
uzun zamandır bu kadar güzel ve etkileyici bir kitap okumamıştım açıkçası. sizlere de şiddetle tavsiye ediyorum. hangisi hayaldi, hangisi gerçek, geçmişte mi oldu şimdi mi, takip etmekte zorlanacak ama tadı damağınızda kalacak bir kitap olacaktır eminim ki. yazar “gölge”si için yazmış, sizler de gölgeniz için okuyabilirsiniz belki.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
çok düşük ıq ile doğan charlie'nin üzerinde yapılan deney sonrası çok zeki birine dönüşmesini, bir süre sonra da eski hâline gelmesini ve bu süreçte başından geçenlerin anlatıldığı bir eser. daniel keyes tarafından yazılmıştır.
kitap charlie'nin dilinden anlatılmıştır. kahramanımız gelişimini gün gün rapor etmiş, okuyucuyla direkt temas kurmuştur. kitabı okurken sanki yazar aradan çekilmiş de charlie ile bir yolculuğa çıkmış hissine kapılıyorsunuz.
charlie'nin yaşı büyük olsa da sayfaları çevirdikçe küçük bir çocuğun masumiyetiyle çepeçevre kuşatılıyorsunuz. aşık olduğundaki şaşkınlığı, ne yapacağını bilemeyişi gülümsetse de çevresini anlamaya başladıkça insanlara olan tutumunu değiştirmesiyle de "aramıza hoş geldin charlie" deyiveriyorsunuz. gerçek dünya böyle bir şey işte! sahtelik, yapaylık içinde yaşamaktansa yalnızlık tatlı geliyor.
algernon'a çiçekler'de beni en çok etkileyen şey, charlie'nin sevgi ihtiyacı oldu. akıllı olmadığı için ailesi tarafından dışlanmasını, yanlarında istenmeyişini hayatı boyunca sırtında bir kambur gibi taşıyor. zaten akıllı olmayı da en çok bunun için istiyor. akıllı olursa belki sevilir, ailesi onu kabul eder sanıyor. işte bu kısım insanın yüreğinde koca bir yumru gibi oturuyor.
algernon'a çiçekler, empati yapmanın doruğuna çıkarıyor insanı. sevmenin, sevilmenin önemini bir kez daha hatırlatıyor bizlere. kitabın sonlarına doğru yalnızlığın dişe dokunur lezzetiyse sofranızda baş köşeyi alıyor bile.
325 sayfalık kitabın yaklaşık ilk 50 sayfasında neredeyse her kelime yanlış yazılmış, her cümlede anlatım bozukluğu var, noktalama işaretleri genellikle yanlış kullanılmış. bu durum, çeviri yapanın kulaklarını biraz çınlatmanıza neden olsa da sonra anlıyorsunuz ki kitap charlie'nin dilinden anlatıldığından onun zekası geliştikçe
