Sezer Dolunay
@sezerdolunay
İstanbul
Türkiye, 1999
56 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Yazar bu eseri yazarken oldukça eğlenceli, neşeli ve samimi bir dil kullanmış; okurken yer yer tevazu gösterirken, yer yer de mimiklerinizin değiştiğini hissettiren bir anlatımı vardır. 
Nikolay Gogol , sıradan olayları süsleyebilen ve aynı zamanda zengin bir dil kullanarak mizah yapabilen en iyi yazarlardan biri olarak kabul edilebilir.
Nikolay Gogol , sıradan olayları süsleyebilen ve aynı zamanda zengin bir dil kullanarak mizah yapabilen en iyi yazarlardan biri olarak kabul edilebilir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Bu eserde, Platon, Sokrates'in ölüme giden yolda mahkemede söylediği sözlerini dinlemekte ve onu suçlayanları aşağılayarak onların yalancı olduklarını kanıtlamaktadır.
Sokrates, dönemin en bilinen ileri gelenlerinden biri olup, insanlarla felsefe yapmayı ve konuşmayı seven biridir. Onun sohbetleri, genellikle bir şeyler bildiklerini sanan insanlarla değil, yalan manifestolar yayımlayan ve yanlış bilgilerle insanları kandırmaya çalışanlarla geçer. Günümüzde de Tanrı'ya inananları ve dindarları, Sokrates'in düşmanları statüsüne koyabiliriz.
Platon'un eserinde Sokrates, yalnızca bir filozof değil, aynı zamanda hakikatin peşinde koşan bir figür olarak karşımıza çıkar. O, kendini bilgelik perdesi arkasına saklayanlara meydan okuyarak, bilgiye ve doğruluğa olan sarsılmaz inancını ortaya koyar. Bu yönüyle Sokrates, sadece kendi döneminin değil, günümüzün de sembolik bir düşmanıdır; çünkü onunla mücadele edenler, gerçeği saptıranlar ve hakikati arayanlara engel olanlardır.
Jack London, bu hikayelerde genellikle doğanın gücü, insanın hayatta kalma mücadelesi ve egzotik yerlerin cazibesi gibi temaları işler. London'un deniz bilgisini ve denizcileri, yaşadığı dönemde, yani 1900'lü yıllarda, sınadığını görüyoruz.
Ölümü en sade, en yalın biçimde anlatabilmek zordur. Öncesinde bu tecrübeyi yaşamamız gerekir ama daha önce ölen kimse olmadığından, ancak ölüme yaklaşmış olanların hikayeleriyle yetiniriz. Bu eserde, sanıyorum ki diğer bir seçenek, Tolstoy; kısa bir süreliğine de olsa bizi ölümün sancılı acısının yatağına sokuyor. Ölümün en acılı, en isyankar ve sevilmeyen taraflarını ele alması, aslında kişinin ölümle tamamen baş başa kalmasını anlatmaktadır.
Dostoyevski'nin insan ruhuna yaptığı oldukça profesyonel dokunuş öylesine etkileyici ve takdire şayan ki, en ücra ve en bilinmeyen eserlerinde bile bu etkiyi görebiliriz. Ben hep Dostoyevski'yi seyahate giderken okunacak bir yazar olarak görüyorum. Sakin kafayla değil de, kafanızı sakinleştirmek için okunacak bir yazar ve bu eserinde de bunu en ince ayrıntısına kadar görüyorum.
