Sen bana,dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu,benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.Bunun sonuna kadar götüremediysen,kabahat senin değil...Bana hakikaten yaşamak imkanını verdiğin birkaç ay için sana teşekkür ederim.Böyle bir kaç ay birkaç ömür kıymetinde değil midir?
Ama bir kere kırılmıştım.Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık,adeta bütün insanlara dağıtılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.
Bir insana bir insan herhalde yeterdi.Fakat o da olmayınca? Her şeyin bir hayal,aldatıcı bir rüya,tam bir vehim olduğu meydana çıkınca ne yapılabilirdi?