şüheda
@shda
“Belki de delirdim!”
Tarihçilerin kesin ve doğru olmaları, taraf tutmamaları gerekir. Ne çıkarın, ne korkunun, ne hıncın, ne sevginin, tarihçiyi gerçekten saptırmaması gerekir. Gerçeğin kaynağı, tarihtir; zamana denk olan, olayları saklayıp koruyan, geçmişe tanıklık, şimdiki zamana örnek teşkil eden, geleceğin habercisi tarih.
Reklam
Sokrates'in dünyadaki son gününün öyküsü muhtemelen Avrupa'nın düz yazı edebiyatında yazılan en iyi şeydi. Ölümünden tam iki gün önce 'bir rüyada' uyarılan Sokrates'i, arkadaşları, bir keresinde eve gönderdiği eşi ve çocuğuyla birlikte açıkça istirahat ederken gördü.(Ksantippe ve bebek geceyi hapishanede geçiriyordu.) Her zamanki neşeli istikrarı ile sabrediyor -'eğlence' Thomas More kadar onun da fıtratında vardı- ve iyi bir insan için ölümünün bütün hayatının prova olduğu bir dramada -ruhun beden hapishanesinde veya kafesindeki mahpusluğundan kurtuluşunun dramasında- perdenin kalkışı olduğuna inandığını söylüyordu, Tanrı'nın iyi niyetleri doğrultusunda, ‘gözlerin kristal kafesleriyle' artık 'dikizlenmediği', hakikat ve gerçeğin yüz yüze bilineceği daha iyi bir dünyanın daha büyük özgürlüğü için ruh bedende o ana kadar Tanrı tarafından tutuklu kalmıştı.
Sayfa 82 - Fol Kitap
Ksenofon, Sokrates'e masumiyet ilanını yinelemekten biraz daha fazlasını yaptırır, ancak Platon'un versiyonu daha karakteristik bir şey ekler. Ona verilen cezanın kötü olmadığını söyler. En kötü ihtimalle ölüm, sürekli bir istirahatten başka bir şey değildir ve bu yüzden kötü bir şey değildir. Ancak kendi inancı olduğu aşikâr olan farklı bir inanç var, iyi bir insan için ölüm daha iyi bir hayata giriştir.
Sayfa 79 - Fol Kitap
“İşin aslı,” diyordu, “tek tek nesnelerin değerini ya da kendilerine özgü güzelliklerini gerçek anlamda anlayamıyoruz. Maddeciliğimiz açgözlülüğü kutsuyor, hırsı ve açgözlülüğü; nesnelerin varlığını ve yapısını değil.”
