Arzu
@shopsever
Grafiker
İzmit
Trabzon, 5 Ağustos
863 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
"Sen gerçekten inanılmazsın, buna inanamıyorum!"
"Biliyorum güzelim."
"Neyi biliyorsun?"
"Ne kadar inanılmaz bir varlık olduğumu," dediğimde sinirle homurdandı.
"Sana iltifat olsun diye söylemedim o kelimeyi!"
"Bence tam da o amaçla söyledin güzelim. Belki dilinden çıkmadı ama aklından bu geçti."
"Ah! Deli ediyorsun beni!"
Reklam
ZAMBAK BAHARI #kitapyorumu
☆
"Derler ki savaş kimin haklı olduğuna değil, kimin güçsüz olduğuna karar verir."
"Her savaşı güçlü olan mı kazanır?"
"Hayır, bazen yenilendir güçlü olan."
☆
Çok ama çok güzeldi. Böyle yüreğinize dokunan sizi yaralayan ama sonrasında iyileştirmesini de bilen baş ucu yaptığınız kitaplar vardır ya işte Zambak Baharı da onlardan biri.
O kadar çok sevdim beni o kadar çok kendine bağladı ki bitmesini hiç istemedim. 355 sayfalık bir kitap ama bir o kadar daha olsaydı hiç sıkılmadan okurdum, kesinlikle doyamadım ne kurguya ne karakterlere ne de yazarımızın kalemine.
Adelisa, geçmişinde büyük kayıplar acılar yaşamış Bosna savaş katliamından kurtulmuş bir genç kız. Türkiye'ye geldiğinde kimliğini gizleyip erkek kılığına giriyor Can oluyor. Çalıştığı meyhaneye gelen Rodoplu lakaplı adamla hayatının yönü değişiyor. Onunla birlikte çiftlikte yaşamaya başlıyor oradaki insanlarla yeniden aile sıcaklığını tadıyor. Şimdi siz düşünün o kadar insan içinde ne zamana kadar kız olduğun farkedilmeden yaşayabilirsin? İlla ki bazı zamanlarda açık verilir ve bu kitapta da öyle oluyor. En keyifli kısımlar da kesinlikle buralardı. Gelmiş geçmiş en iyi karakter diyaloglarını okudum. Çok iyiydi!Gülmekten ağladığım kısımlar oldu düşünün.
Yan karakterler de hikayeye ayrı renk katmış. Erdem ve Halide abla favorilerim oldu. Can ile olan sahneleri gerçekten çok güzel ve keyifliydi. Erdem'e de çok ayrı düştüm, kendi hikayesini okumayı isterdim buradan Müjde ablama mesajımı vereyim.
Zambak Baharı genç bir kızın asıl kimliğini bulma hikayesini anlatıyor. Aynı zamanda savaş katliamından sonra kalan acıları bir şekilde dindirebilmeyi ve de seçimlerimizle kendi yolumuzu kendimizin belirlediğimizi. Her bir duygu okuyucuya etkileyici bir şekilde aktarılmış, anlatım dili hiç
İstediğim üzerine siyaha çalan menekşelerden oluşmuştu gelin çiçeğim. Çocukluğumdan beri menekşe en sevdiğim çiçekti. Koyu mor menekşelere karşı ayrı bir zaafım vardı. Hafifçe gülümsedim. Alaz'ı ilk gördüğüm gün en sevdiğim menekşenin bulunduğu saksıyı kırmıştım. Ona bakmaktan etrafıma bakamamıştım, bu yüzden çiçek mahvolmuştu. Alaz telaşla yanıma gelip, nasıl olduğumu sorduğunda ona dolu gözlerle bakmıştım. O da eğilip canlı kalan tek menekşeyi bana uzatmıştı. Zamanla içimde yeşeren aşka inat, kurumuştu menekşem. Siyaha dönmüştü rengi. Ben, menekşeleri sevdiğim gibi seviyordum Alaz'ı, belki de bu yüzden bu çiçek bana Alaz'ı hatırlatıyordu. Tabii, Alaz benim için mor değil de onun için kuruttuğum, kendine has siyah bir menekşeydi.
Reklam